به گزارش نخست نیوز ،

مهرشاد عنبری

این نقدها، در جایگاه خود قابل بررسی و نیازمند تحلیل کارشناسی هستند و بدون تردید، با اصلاح فرآیندها، بازنگری در تصمیم‌گیری‌ها و حتی جابه‌جایی‌های مدیریتی، می‌توان بخشی از مشکلات مطرح‌شده را برطرف کرد.
با این حال، تمرکز بیش از حد بر این مسائل، باعث شده توجه افکار عمومی و حتی بدنه کارشناسی فوتبال، از بنیان‌های اصلی این ورزش در مستطیل سبز فاصله بگیرد، بنیان‌هایی که تضعیف آن‌ها می‌تواند آینده فوتبال ایران را با چالش‌هایی عمیق‌ترمواجه کند. تهدیدات جدی‌تری در حوزه سخت‌افزاری فوتبال کشور، از رده‌های پایه تا بزرگسالان، در حال شکل‌گیری است که کمتر مورد توجه قرار گرفته و در صورت تداوم، تمامی زیرساخت‌های این رشته فراگیر را تحت‌الشعاع قرار خواهد داد.
فروپاشی آرام فوتبال را باید در وضعیت زیرساخت‌ها جست‌وجو کرد. تهران بزرگ، با جمعیتی بالغ بر ۱۵ میلیون نفر، امروز عملاً فاقد یک ورزشگاه استاندارد و در دسترس برای میزبانی منظم رقابت‌های مهم است. ورزشگاه‌های آزادی و تختی به بهانه بازسازی، از زمانی که نرخ ارز در محدوده ۴۰ هزار تومان قرار داشت، از دور بهره‌برداری خارج شدند و اکنون، با جهش بی‌رویه نرخ ارز و تداوم تحریم‌ها، زمان آماده‌سازی کامل آن‌ها در هاله‌ای از ابهام قرار دارند. در این میان، هواداران باشگاه‌های پرسپولیس و استقلال، ناخواسته به پذیرش ورزشگاه محدود شهر قدس عادت داده شده‌اند، وضعیتی موقت که به‌تدریج در حال تبدیل شدن به یک راهکار دائمی است.
این مشکلات در همین نقطه متوقف نمی‌شود. در فصل‌های آینده، باید با تردید جدی به صدور مجوز برای بسیاری از ورزشگاه‌هایی نگریست که رقابت‌های رده‌های پایه در آن‌ها برگزار می‌شود. در دوره‌ای که حتی با نرخ ارز پایین‌تر، بسیاری از مالکان باشگاه‌ها توان بازسازی و ترمیم چمن‌های طبیعی و مصنوعی را نداشتند، اکنون این پرسش مطرح است که چگونه می‌توان انتظار داشت زمین‌هایی که نیازمند مرمت جدی هستند، با نوسانات شدید اقتصادی، به حداقل استانداردها نزدیک شوند؟
واقعیت آن است که نخبه‌پروری و قهرمان‌سازی فوتبال ایران امروز در زمین‌هایی انجام می‌شود که اغلب با اما و اگر همراه‌اند ، زمین‌هایی که هر فصل، تعداد قابل توجهی از استعدادهای مستعد را نه به دلیل ضعف فنی، بلکه به سبب شرایط نامناسب و غیرایمن، از مدار فوتبال خارج می‌کنند. این روند، زنگ خطری جدی برای آینده فوتبال کشور به شمار می‌آید.
در چنین شرایطی، انتظار می‌رود کارشناسان و نهادهای تصمیم‌ساز، با ارائه راهکارهای الزام‌آور، مدیران باشگاه‌ها را به‌جای هزینه‌های چند ده میلیاردی برای جذب بازیکنان، به سمت سرمایه‌گذاری پایدار در ورزشگاه‌ها و زیرساخت‌ها هدایت کنند، مسیری که آینده فوتبال کشور را تضمین خواهد کرد.
بی‌تردید، سرمایه‌های سخت‌افزاری فعلی فوتبال ایران، با فشارهای اقتصادی و مدیریتی موجود، در فصل‌های بعدی شادابی و کارآمدی امروز را نخواهند داشت. فدراسیون فوتبال، بر اساس مسئولیت‌های قانونی و حرفه‌ای خود، موظف است تمامی رقابت‌های داخلی و همچنین مسابقات بین‌المللی و لیگ‌های آسیایی سطح یک و دو را صرفاً در ورزشگاه‌های استاندارد برگزار کند تا شاهد خروج ناخواسته باشگاه‌های منتخب کشور به ورزشگاه‌های خارج از مرزها نباشیم.
اگر امروز تصمیمی جدی و مبتنی بر نگاه کارشناسی برای اصلاح زیرساخت‌های فوتبال ایران اتخاذ نشود، فردا هزینه‌ای به‌مراتب سنگین‌تر، هم در بعد فنی و هم در بعد اجتماعی، به این ورزش تحمیل خواهد شد ،هزینه‌ای که جبران آن، بسیار دشوارتر از پیشگیری به‌موقع خواهد بود.
۸/دی