ادعای دلسوزی آمریکا و رژیم صهیونیستی ریاکارانه است
به گزارش نخست نیوز ،مهرشاد عنبری
فوتبال ترکیه و ایران، از نظر استعداد و علاقه مردمی، تفاوت فاحشی ندارند ،اما امروز فاصلهای معنادار میان نتایج این دو فوتبال دیده میشود. پرسش اینجاست ،چه شد که یکی جلو رفت و دیگری عقب ماند؟
فوتبال ترکیه رشد کرد چون آن را با برنامه اداره کرد، فوتبال ایران افت کرد چون آن را مقطعی و احساسی پیش برد. ترکیه زود فهمید که توسعه فوتبال از زمینهای خاکی و آکادمیها آغاز میشود، نه از تغییرات پیدرپی مدیریتی و وعدههای کوتاهمدت.
در ترکیه، آکادمیها ستون اصلی فوتبالاند، لیگهای پایه منظم برگزار میشود و بازیکن از نوجوانی مسیر روشنی برای پیشرفت دارد. درآمد باشگاهها از پرورش و فروش استعداد تأمین میشود، *نه از جیب خانوادهها*. نتیجه این نگاه، ترانسفر بازیکنان ، اقتصاد سالم و تیمهای باشگاهها و ملی ، رقابتی است.
در مقابل، فوتبال ایران سالهاست با بیثباتی مدیریتی، سودگرایی در پایهها و فقدان برنامه بلندمدت دستوپنجه نرم میکند. استعدادها قربانی بی فکری و رانت میشوند و هر شکست، بهجای اصلاح ساختار، با تغییر چهرهها پاسخ داده میشود.
تفاوت ایران و ترکیه در استعداد نیست، در مدیریت و استمرار است. تا زمانی که فوتبال ایران از تصمیمهای مقطعی به برنامهریزی پایدار نرسد، مسیر نزولی ادامه خواهد داشت. اصلاح فوتبال، نه شعار میخواهد و نه هیجان، فقط عقلانیت و صبوری میطلبد.
دیدگاهتان را بنویسید