ادعای دلسوزی آمریکا و رژیم صهیونیستی ریاکارانه است
به گزارش نخست نیوز،
علی رفسنجانی
آنجا، جنگ تنها در هماوردِ «مقاومت» و ارتشِ اسرائیل نیست؛ بلکه گرسنگی، خاموشی و تحقیر، به ابزاری تازه برای کشتنِ تدریجی صدها هزار انسانِ بیپناه تبدیل شده است. نوزادانِ نارس اگر پای به این دنیا بگذارند، خیلی زود از فرط تشنگی یا بیماری جان میدهند و بیمارستانها انبارِ زخم و دلهره است و زندگی، کابوسی بیپایان!
در سایهی انفعالِ حاکمان، موجی از خشم و همدردی فضای مجازی را فرا گرفته؛ کاربران، پست و استوری میگذارند، و هشتگ میزنند: «یا غیاثالمستغیثین» (ای فریادرسِ درماندگان)؛ امّا برخی، بیآنکه بخواهند، تصویر عدالتخواهی را بهصورت شوآف و گذرا به نمایش گذاشتهاند.
همانها که در برابرِ جنایتهای دور «فریاد» میزنند، گاهی در برابرِ ناکارآمدی و ظلمهای نزدیک، ساکتاند؛ وقتی ناترازی و بیعدالتی، رانت و رابطه، تبعیض و تخریب، و تهمت و تزویر، درست کنارِ ما اتفاق میافتد -و ما به اسمِ مصلحت، با توجیه یا سکوت از کنارش میگذریم- دیگر فریادمان در حمایت از مظلوم، «صادقانه» شنیده نمیشود.
«ظلم»، اگر قرار است محکوم شود، نباید حد و مرز بشناسد. چه از خاکِ اشغالی باشد، چه اتاقهای شیشهای. مظلوم، مظلوم است؛ چه در غزه، چه همین حوالی. و «عدالت»، اگر واقعی باشد، باید در همهجا فریاد شود؛ نهفقط قابها و لحظههای پربازدید!
دیدگاهتان را بنویسید