ادعای دلسوزی آمریکا و رژیم صهیونیستی ریاکارانه است
به گزارش نخست نیوز،
حمزه نوذری در سرمقاله روزنامه شرق نوشت: میدانیم که نسل جدیدی وارد دانشگاهها میشوند؛ نسلی که اتفاقات زیادی از سر گذرانده یا شاهد آن بوده است. نسلی که اغلب از واژهتراپی استفاده میکند. آنها اغلب تراپیست دارند. اما چرا تراپی؟ فقط به این دلیل که تراپیست به سخنان آنها بدون هرگونه برچسب، نصیحت و پیشداوری گوش میدهد. این یعنی نه در خانه، نه مدرسه و نه در دانشگاه دیده و شنیده نشدهاند. دغدغهها، نگرانیها و ترسهایشان ناگفته مانده است. نسلی که اخیرا وارد دانشگاه شده یا در حال ورود به دانشگاه است، در نوجوانی با حوادث دردناکی مانند کرونا و ماندن در خانه در حساسترین روزهای زندگی مواجه بوده است.
آنها ناآرامیهای ۱۴۰۱ را دیدهاند. جدال در عرصه عمومی و خیابان بر سر پوشش را دیده یا تجربه کردهاند. تهاجم ۱۲روزه به کشور را درک کردهاند. خیلی از آنها تا صبح از صدای بمبها چشم روی هم نگذاشتهاند و با نگرانی میپرسیدند چه میشود. با وجود شرایط سخت و دشوار بسیاری از آنها میهندوستی را به نمایش گذاشتند.
امروز هم در روزهای جوانی نگران از کافینبودن آب و برق دچار فشارهای زیادی هستند. به آنها گفتهاند اگر وارد دانشگاه شوید، حالتان بهتر میشود. بیایید نگذاریم با ورود به دانشگاه تجربههای تلخ بیشتری داشته باشند. آنها احترام و منزلت میخواهند؛ نگذاریم هرکسی هرگونه فکر میکند درست است، در محیط دانشگاه با فرزندان این سرزمین برخورد کند و هرکسی به خودش حق دهد هرگونه میخواهد با آنها رفتار کند.
لبخند دانشجویان در این زمانه خیلی مهم است؛ سعی کنیم به صورت این جوانان لبخند بیاوریم. دانشگاه همیشه در ایران پیشگام بوده، اما امروز احساس میشود از جامعه عقب افتاده است. احساس میشود رخدادهای نو و تحولآفرین در دانشگاه بسیار محدود شدهاند.
تحول و نوآوری در کشور ما اغلب از دانشگاه شروع میشد و همه چشم به دانشگاه داشتند، اما گمان برده میشود امروز چنین نیست. به مدیران فرهنگی بگویید دانشگاه متعلق به همه دانشجویان است و باید برنامههای متنوع برای همه داشته باشند، نه چون گذشته بودجه فرهنگی برای برنامههای خاص و برای عدهای خاص صرف شود. انفعال دانشجویان به دلیل سیاستها و برنامهها را با فضایی آرام اشتباه نگیریم.
گاهی اجرای یک برنامه کوچک علمی نیاز به طیکردن بوروکراسی عجیب و غریب دارد. در برخی دانشگاهها حتی اجازه داده نمیشود استادان معروف دانشگاههای دیگر برای نشست دعوت شوند. هنوز اجرای موسیقی و تئاتر در برخی دانشگاهها تابو است و گاهی حتی امکان تمرین هم برای این گروهها وجود ندارد. در برخی دانشگاهها در دوره قبل اجازه تأسیس و راهاندازی یک کافهکتاب هم نمیدادند و کافههای قبلی را گاهی به بهانه خندههای دانشجویان تعطیل کردند.
نگذارید چنین اتفاقاتی تکرار شود. دانشجویان را صغیر ندانیم؛ آنها ذیشعورند، هرچند گاهی نیاز به تلنگر دارند. کنترلهای بیش از حد که گاهی حریم خصوصی دانشجو را هم نقض میکند، منجر به آنومی میشود، احساس تنهایی و فردگرایی خودخواهانه را بیشتر میکند.
منبع فرارو
دیدگاهتان را بنویسید