ادعای دلسوزی آمریکا و رژیم صهیونیستی ریاکارانه است
نخست نیوز – همان مصاحبههای همیشگی مربیان برنده و بازنده که انگار نسخهاش را سالها پیش نوشتهاند و حالا فقط اسمها عوض میشود. فوتبال ایران نه جلوتر از دنیا میدود و نه عقبتر میخزد ،ما جایی میان صفر و صد سرگردانیم! از مستطیل سبز تا حاشیههای رنگارنگش ، که ماشاالله کم هم نیست ، همه بر نتیجه بازی اثر میگذارند. فوتبالی که به جای پیوستگی بیشتر وابستگی دارد و همین وابستگی، آن را از استانداردها دور کرده. اسم این وضع هم در افکار عمومی مدتهاست روشن است. *مافیای فوتبال ایران* نمونهاش را ببینید ،انتصاب برخی از مربیان ناکارآمد، ورود بازیکنان کمکیفیت از در پشتی، سلام و احوالپرسیهای VIP با داور، VAR که گاهی نقش دوربین مخفی را بازی میکند، و جلسات تاکتیکی قبل از بازی در کافهتریا یا همان قهوهخانه ها برگزار می شود .
البته شاید بیانصافی باشد… مگر اینکه مسابقات خلافش را ثابت کنند! اول و مهمتر از همه، در پایان هر بازی لیگ برتر، صحنه آشنای مصاحبه *مربیان بازنده* تکرار میشود، با چهرهای برافروخته و لحنی معترض، شکست را نه به ضعف فنی یا تاکتیکی، بلکه به مجموعهای از عوامل بیرونی نسبت میدهند. اتهامهای اصلی همیشه به داور و شرایط زمین برمیگردد ،از اشتباهات قضاوت گرفته تا چالهچولههای مستطیل سبز و زمان نامناسب برگزاری مسابقه.
بعد پای عوامل جانبی وسط کشیده میشود: فشار سکوها، نبود اردو، عدم شارژ مالی بازیکنان، و حتی تقدیم سه امتیاز ناسالم به حریف. در آخر، با اشاره به موقعیتهای از دسترفته و اما ، اگرهای بیپایان، این تصویر ساخته میشود که اگر این موانع نبود، نهتنها سه امتیاز، بلکه جام جهانی همان روز در جیبشان بود! در پایان بازی، *مربیان پیروز* روایت را از مهمترین دستاورد شروع میکنند، با لطف خدا و دعای خیر هواداران، سه امتیاز ارزشمند را به دست آوردیم.
به گفته آنها، تیم از نظر روحی و روانی در آمادگی کامل بود و داور نیز عدالت را بیکموکاست اجرا کرد. روی نقاط ضعف بهخوبی کار شد و از فرصتها نهایت استفاده را بردیم، حتی اگر کمی دقت بیشتری داشتیم، میتوانستیم گلهای بیشتری هم بزنیم. اردوی پیش از مسابقه عالی بود و بازیکنان با تمام توان و غیرت جنگیدند تا پیروزی به نامشان ثبت شود. و جالب اینجاست که این سناریو هر هفته فقط جای بازیگرانش عوض میشود، بازنده دیروز، امروز همان جملات برنده را تکرار میکند و برنده دیروز، حالا زمین و زمان را مقصر میداند. یک چرخه بیپایان که مثل یک سریال پرطرفدار ادامه دارد و مردم را جایی بین خنده، تعجب و تسلیم نگه میدارد. شاید راز ماندگاری فوتبال ایران همین باشد،اینکه حتی در اوج تناقض، همه با لبخند از ورزشگاه یا پای تلویزیون خارج می شوند .
مهرشاد عنبری
دیدگاهتان را بنویسید