گرانترین سواری سایپا چند؟
به گزارش نخست نیوز ، دکتر علی خسروشاهی_در سالهای اخیر، با رشد شبکههای اجتماعی بهویژه اینستاگرام و اقبال مردم به جستجو و دنبال کردن موضوعات در این فضا، بسیاری از خیریهها که معمولا اصلیترین پایگاههای رفع بحرانهای اجتماعی، بهخصوص بیماریهای لاعلاج و امثال آن هستند، از این بسترهای مجازی برای بهبود فرایند کمکرسانی به جامعه هدف خود استفاده میکردند. اما حالا با قطع اینترنت، این جامعه هدف خیلی دورتر از آن است که حتی تلاشهای اندک هم برای کمک به آنها مثمرثمر باشد.
با قطعی اینترنت، درآمدهای خیریهها به شکلی باورنکردنی کاهش یافت؛ تا جایی که بسیاری از آنها از همین حالا در حال تعطیل شدن هستند، یا حقوق پرسنل خود را نپرداختهاند و یا به تعدیل نیرو فکر میکنند. هرکدام از این اتفاقات میتواند آینده جامعه هدفِ خیریهها را تحتالشعاع قرار دهد. شبکههای اجتماعی مهمترین محل بازخورد تبلیغات، نمایش فیلمها، عکسها و مشاهدات مردمی از فعالیت خیریهها بود و از این طریق کمکهای مالی بسیاری برای نیازمندان جمعآوری میشد.
در چنین اوضاع و احوالی، کالابرگهای یک میلیون تومانی هم نمیتواند دردی از نیازمندانی که از طریق خیریهها تامین میشدند دوا کند، چراکه این کالابرگها تقریبا هیچ گرهی از زندگی آنها باز نمیکند و نیازهای آنان بسیار فراتر از کالاهای اساسی است که بخواهند با یک میلیون تومان بخرند.
جامعهای که تحت پوشش خیریههاست، طیف وسیعی را شامل میشود؛ از نیازمندان و فقرا گرفته تا آسیبدیدگان از اعتیاد، زنان سرپرست خانوار و کودکانی که اگر بهموقع به آنها رسیدگی نشود، به جمعیت کودکان کار میپیوندند. از سوی دیگر، بیماران لاعلاج و ازکارافتادگانی هستند که اگر مورد رسیدگی دقیق قرار نگیرند، وضعیتشان به یک بحران اجتماعی بزرگ بدل میشود. بحرانی که پیش از این، با پیوستن مردم به شبکههای اجتماعی و فعالیتهای خیرخواهانه، تا اندازهای کنترل شده و در مسیر حل مقطعی قرار داشت.
خیریهها شکل گرفتهاند تا باری از دوش دولت بردارند. اگرچه تحقق عدالت و برابری اجتماعی از وظایف دولت است، اما این موضوع غالبا در حد یک رویا باقی مانده و هیچ دولتی در هیچ دورهای موفق نشده است عدالت اجتماعی را آنطور که در تخیل انسان میگنجد، بهطور کامل اجرایی کند. به همین دلیل خیریهها وارد میدان شدند تا توانمندان را قانع کنند بخشی از دارایی خود را صرف نجات نیازمندان کنند، همان توانمندانی که مدتهاست اخبار و احوال را از شبکههای اجتماعی دنبال میکنند.
خیریهها موفق شده بودند در شرایط بحرانی مانند سیل و زلزله، با فراخوان و دعوت از مردم، پیوند اجتماعی را تقویت کرده و بحران را با همکاری مردم و دولت به سرانجامی معلوم برسانند. اما اینبار ماجرا متفاوت است. اکنون آنقدر دستشان از فراخوانهای کمکرسانی کوتاه شده که خودشان هم برای بقا و کمک به دیگران، نیازمند یاری جدی هستند.
به همین سبب بسیاری معتقدند اگر اینترنت بهزودی وصل نشود و شبکههای اجتماعی در دسترس قرار نگیرند تا خیریهها و حامیانِ نیازمندان دوباره یکدیگر را بیابند، بحران معیشتی بزرگی در راه خواهد بود، بحرانی که در آن فقر سلطنت میکند!
دیدگاهتان را بنویسید