اعتراض، میراثِ ابوذر!

به گزارش نخست نیوز ،

غلامرضا بنی اسدی

منطق علوی اما اعتراض را به رسمیت می‌شناسد و با تامین امنیت آن را تکریم می‌کند. حتی به‌ناحق هم که باشد باز از امنیت برخوردار است. تاریخ گواهی می‌دهد که خوارج در مسجد به امام عدل، اعتراض می‌کردند. به‌ناحق هم معترض می‌شدند اما زیر چتر عدالت مولا حتی از اخم‌وتخم مومنان هم مصون بودند. امام سجاد علیه‌السلام نیز خود سردار اعتراض نیز است. درست که پرچم اعتراض دست حضرت زینب سلام‌الله‌علیه است اما سردار و قافله‌سالار امام سجاد است. پس نسبت ما در برابر حق اعتراض، نمی‌تواند معارض بافرهنگ علوی باشد. بله، اعتراض در شکوهِ ” امربه‌معروف و نهی از منکر” برشمرد که در کنار نماز و جهاد و…..، فروع دین مبین را تشکیل می‌دهند. صدای معترضان هرچند هم بلند باشد حتی به تندترین کلمات، باز ذیل آیه شریفه ” لَّا یُحِبُّ ٱللَّهُ ٱلجَه رَ بِٱلسُّوءِ مِنَ ٱلقَولِ إِلَّا مَن ظُلِمَ وَکَانَ ٱللَّهُ سَمِیعًا عَلِیمًا” معنایابی می‌شود. نظام حکمرانی نبوی و علوی بر اساس منطق قرآنی اعتراض را به رسمیت می‌شناسد و معترض را حرمت می‌نهد. خشم عدالت بر اغتشاش و خشونت، یک وجهش این است که اعتراض را به مسلخ می‌برد. نمی‌گذارد صدای مردم به گوش حاکمیت برسد- هرچند حکمرانی علوی قبل از آن‌که مطالبات به کلمه تبدیل شود باید احقاق حق کند چه رسد به فریاد آن اما- شنیدن در جهان امروز خود غنیمتی است گرانسنگ که باید ارج گذاشت. همین هم اقضا می‌کند حاکمیت مهارت شنیدن خود و تدبیر امور در راستای تحقق حق، افزایش دهد. اقتضای دیگر هم این است که خشم را پیش از تبدیل شدن به خشونت مهار کنیم. خاموش کردن آتش حتی اگر به آب هم میسر باشد بازهم زیان دارد و هم خط سیاهش بر همه‌جا می‌ماند. جلوگیری از تولید خشونت هم به رفتار حکیمانه و توسعه مهر و رفتار بر اساس حق و عدل نیاز دارد. فرمان حکومتی امام علی علیه‌السلام به مالک اشتر، مانیفستِ گران بهایی است که در این راستا می‌تواند راه گشای امروزمان باشد تا به تبدیل احکام آن به رفتار، فردایی به عدالت غنی‌شده داشته باشیم.