فرا مدیران

به گزارش نخست نیوز،

دکتر مهدی یاراحمدی خراسانی

در چنین وضعیتی، دیگر نمی‌توان از مدیران انتظار داشت که تنها در چارچوب ساعات اداری، شرح وظایف رسمی و رویه‌های بروکراتیک عمل کنند. آنچه امروز بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود، نیاز به «فرامدیران» است؛ مدیرانی که فراتر از وضعیت عادی، فراتر از نقش‌های تعریف‌شده و فراتر از زمان‌های معمول کار می‌کنند.

فرامدیران، مدیران دوران ثبات نیستند؛ آن‌ها مدیران دوران فشار، بحران و گذارند. فرامدیر کسی است که مدیریت را نه یک شغل موقت، بلکه یک مسئولیت اجتماعی سنگین می‌داند. او به‌خوبی آگاه است که تصمیم‌ها، تأخیرها و حتی سکوت‌هایش، مستقیماً بر زندگی مردم، اعتماد عمومی و آینده سازمان اثر می‌گذارد. به همین دلیل، فرامدیران حاضرند بیش از حد انتظار کار کنند، بیش از دیگران پاسخگو باشند و بیش از گذشته مسئولیت بپذیرند، حتی اگر این مسیر با هزینه‌های شخصی همراه باشد.

یکی از ویژگی‌های مهم فرامدیران، گسترش مفهوم زمان مدیریت است. در شرایط فعلی، مدیریت محدود به ساعت کاری یا حضور فیزیکی در سازمان نیست. مسائل کشور زمان نمی‌شناسند و بحران‌ها منتظر شروع روز کاری نمی‌مانند. فرامدیران مدیران ۲۴ ساعته‌اند؛ نه به معنای فرسودگی بی‌هدف، بلکه به معنای درگیری ذهنی مستمر، حساسیت دائمی نسبت به مسائل و آمادگی برای واکنش به موقع. آن‌ها حتی خارج از محیط رسمی سازمان نیز به دنبال تحلیل شرایط، پیش‌بینی پیامدها و یافتن راه‌حل‌های عملی هستند.

ویژگی دوم فرامدیران، عبور از مدیریت حداقلی به مدیریت متعهدانه است. در وضعیت‌های عادی، انجام حداقل وظایف ممکن است کافی به نظر برسد، اما در شرایط امروز، حداقل‌گرایی مدیریتی خود به یک آسیب اجتماعی تبدیل شده است. فرامدیران به «انجام وظیفه» بسنده نمی‌کنند؛ آن‌ها به «اثرگذاری واقعی» می‌اندیشند و حاضرند برای حل مسائل، فراتر از شرح وظایف رسمی اقدام کنند.

سومین شاخص فرامدیران، شجاعت تصمیم‌گیری در شرایط عدم قطعیت است. بسیاری از مدیران در شرایط پیچیده، تصمیم‌گریز می‌شوند و ترجیح می‌دهند مسئولیت را به تعویق بیندازند. فرامدیران، برعکس، می‌دانند که تأخیر در تصمیم‌گیری خود نوعی تصمیم پرهزینه است. آن‌ها با پذیرش ریسک‌های منطقی، تصمیم می‌گیرند، مسئولیت آن را می‌پذیرند و در برابر پیامدهایش پاسخگو می‌مانند.

بعد دیگر فرامدیری، توجه هم‌زمان به کارایی و سرمایه اجتماعی است. فرامدیران می‌دانند که حل مسائل بدون همراهی نیروی انسانی و جامعه ممکن نیست. به همین دلیل، در کنار تلاش مضاعف برای بهبود عملکرد، به حفظ کرامت کارکنان، عدالت سازمانی، شنیدن صدای بدنه و کاهش فرسودگی توجه می‌کنند. آن‌ها باور دارند که نیروی انسانی خسته و بی‌انگیزه، بزرگ‌ترین مانع عبور از بحران است.

در نهایت، فرامدیران مدیران «امیدساز» هستند. جامعه‌ای که با فشارهای مداوم روبه‌روست، بیش از هر چیز به نشانه‌هایی از تعهد واقعی، صداقت و تلاش فراتر از معمول نیاز دارد. وقتی مردم می‌بینند مدیری بیش از انتظار کار می‌کند، مسئولیت می‌پذیرد و در میدان می‌ماند، حتی اگر همه مشکلات حل نشود، امید اجتماعی تقویت می‌شود.

امروز کشور بیش از مدیران عادی، به فرامدیران نیاز دارد؛ مدیرانی که بدانند این زمانه، زمان حداقل‌ها نیست، بلکه زمان تعهد حداکثری، تلاش فراتر از عرف و مدیریتی فراتر از شرایط عادی است.