چشم اسفندیار ستاد بحران

به گزارش نخست نیوز سعید کوشافر

در همین ایام  جریانات پایدار بتعث شده تا آلودگی هوای شهرهای بزرگ نیز به اوج خود برسد و حتی از حد هشدار هم عبور کند. در همین  راستا بود که ستادهای بحران وارد عمل شده و  در برخی از شهرهای ازجمله تهران و مشهد و چند شهر دیگر مدارس تعطیل اعلام شد ، این در حالی بود که وضعیت بیمارستان‌ها به‌ویژه در بخش‌های کودکان به حد انفجار رسیده و امکانات برای پاسخگویی به مراجعان وجود نداشت  . فارغ از اینکه آیا این تعطیلات توانست در کنترل بحران موثر باشد یا نه و آیا منجر به قطع زنجیره بیماری شد یا نه ؟  مساله این است که آیا بیماری در میان بزرگسالان در ادارات دولتی ، دانشگاه‌ها و سایر نهادهایی که تعطیل نشدند در جریان نیست ؟ آیا بزرگسالان نمی‌توانند ناقل بیماری به خانه‌ها و فرزندانشان باشند ؟

مساله دیگر اینکه آیا تعطیلی اداراتی که به قول رییس‌جمهور کشورمان کارآیی چندانی ندارند ، بیش از هزینه‌های درمان بیماران برای کشور هزینه دارد ؟

متاسفانه آنچه ناگفته پیداست اینکه در کشور هنوز مدیریت بحران به معنای واقعی آن وجود ندارد و به عبارتی خود مدیریت بحران دچار بحرانی جدی است . عموما زمانی این مدیریت تصمیم می‌گیرد که کار از کار گذشته و در بسیاری موارد تصمیمات آن‌ها در کنترل بحران یا نقشی ندارد یا بسیار کمرنگ است .

از مدیریت بحران همین بس که آتش‌سوزی جنگل‌های شمال را زمانی جدی می‌گیرد که رسانه‌ها آن‌ها جدی می‌گیرند و به آن به‌عنوان یک بحران کشوری می‌پردازند .

از دیگر سو به نظر می‌رسد باید پای درد دل مدیران بحران هم‌نشست و مقررات دستورالعمل‌های دست و پاگیر آن‌ها را هم موردتوجه قرارداد .

گاهی مدیران بحران مساله را درک می‌کنند اما آن‌قدر ضوابط و جوانب جنبی وجود دارد و پاسخگویی به نهادهای بالادستی دشوار می‌شود که ناچار از اخذ تصمیماتی کمتر راهگشا می‌شوند .

شاید حکایت نقد به تصمیمات ستاد بحران “حکایت کسی باشد که کنار گودنشسته و می‌فرماید لنگش کن” .

نهاد های بالادستی همواره توقع دارند که این ستاد شرایط کشور را بحرانی نشان ندهد و از کم و کاستی‌ها در مواقع و موارد بحرانی سخنی به میان نیاورد و شاید همین موارد چشم اسفندیاری کشور در مقابله با بحران‌هایی است که عموما جدی گرفته نمی‌شود ، بحران‌هایی چون آلودگی هوا  ، خشکسالی  ، ناترازی آب و برق و گاز و فرسوده‌شدن زیرساخت‌های کشور  ، شیوع بیماری‌های واگیر و آتش افتادن به جان منابع طبیعی و جنگل‌های کشور.