صدای مردم، راه نجات

به گزارش نخست نیوز ، دکتر علی خسروشاهی_حالا چهل و هفت سال گذشته. خیلی چیزها تغییر کرده. دستاوردهایی داریم که نباید فراموش کنیم: از استقلال سیاسی و پیشرفت‌های علمی گرفته تا مقاومتی که در برابر فشارهای خارجی نشان دادیم.

اما واقعیت این است که امروز خیلی از مردم در تنگنا هستند. تورم کمرشکن، قیمت‌ها که هر روز بالا می‌رود و فشار زندگی که روی دوش طبقه متوسط و پایین سنگینی می‌کند. اعتراضاتی که از دی‌ماه شروع شد، اول از بازار تهران و بعد در شهرهای مختلف، دقیقاً از همین دردها آمد.

مردم آمدند گفتند «ما خسته‌ایم، دیگر نمی‌توانیم». این درد واقعی است و نمی‌شود آن را نادیده گرفت یا فقط به گردن دشمن خارجی انداخت.

وقتی مردم به خیابان می‌آیند، بخشی از آن مطالبه به‌حق است: می‌خواهند فساد کمتر شود، مدیریت بهتر باشد، معیشت‌شان تأمین شود. اما وقتی اعتراض به خشونت و تخریب کشیده می‌شود، یا شعارهایی داده می‌شود که نظام را هدف می‌گیرد، دشمنان خارجی فرصت طلب هم منتظرند تا از نارضایتی مردم سوءاستفاده کرده و پروژه تخریب را جلو ببرند. اینجا وظیفه مسوولان سنگین‌تر می‌شود: باید هم امنیت را حفظ کنند، هم به صدای مردم گوش بدهند و برای اصلاحات واقعی قدم بردارند. شفافیت بیشتر، مبارزه جدی‌تر با فساد، حمایت واقعی از تولید و ثبات اقتصادی، این‌ها چیزهایی است که مردم منتظرند ببینند.

همزمان، در بیرون مرزها هم اتفاقات مهمی در جریان است. مذاکرات اخیر در عمان با آمریکا که عباس عراقچی آن را «شروع خوب» خواند و ترامپ هم گفت ایران «به‌شدت» دنبال توافق است، نشان می‌دهد پنجره‌ای باز شده. البته این مذاکرات فقط هسته‌ای است و ایران خط قرمزهایش را حفظ کرده. هدف نباید تسلیم باشد؛ هدف باید منافع ملت باشد: لغو تحریم‌ها، آزاد شدن پول‌های بلوکه‌شده، و کم شدن فشار اقتصادی روی مردم. اگر توافقی به نفع ایران شکل بگیرد، پیروزی است؛ اگر نه، باز هم مقاومت می‌کنیم، همان‌طور که تا حالا کردیم.

۲۲ بهمن امسال فقط یک راهپیمایی معمولی نیست. آزمون وحدت ماست. حضور مردم در خیابان‌ها یعنی به آمریکا و بدخواهان می‌گوییم: ایران تسلیم نمی‌شود. اما این حضور وقتی معنادارتر است که مسوولان هم نشان بدهند درد مردم را می‌فهمند و برای بهتر شدن اوضاع جدی هستند.

انقلاب برای مردم بود؛ برای عزت و عدالت‌شان. اگر جایی کم گذاشتیم، وقتش است جبران کنیم. مردم عزیز! فردا بیایید با دل و جان در راهپیمایی باشیم؛ نه فقط برای گذشته، بلکه برای آینده‌ای که با هم می‌سازیم. سال ۱۴۰۵ می‌تواند سال عبور از این سختی‌ها باشد، به شرطی که همه با هم باشیم: مردم، مسوولان، و همه کسانی که ایران را دوست دارند.

ان‌شاءالله روزهای بهتری در پیش باشد.