غدیرِ خم؛ ما کجا ایستاده‌ایم؟!

به گزارش نخست نیوز ،

غلامرضا بنی اسدی

ولایت را نباید فقط به معنای دوستی و دوست داشتن گرفت. این اولین قدم است. باید به قله رسید و در قله هم “فقط علی را دوست داشتن” شکوه خویش را معنا شده می‌یابد.”   ولایت على، على(ع) را سرپرست گرفتن و از هواها و حرف‏ها و جلوه‏ها بریدن است. و این ولایت، ادامه‏ى ولایت حق است و دنباله‏ توحید، آن‌هم توحیدى در سه بعد؛ در درون و در هستى و در جامعه؛ که توحید در درون انسان، هواها و حرف‏ها و جلوه‏ها را مى‏شکند؛ هواهاى دل و حرف‏هاى خلق و جلوه‏هاى دنیا را. {توحید} در جامعه طاغوت‏ها را کنار مى‏ریزد  و در هستى خدایان و بت‏ها را.” پس امروز هم اگر می‌خواهیم غدیر را درک کنیم و به ولایت مولا برسیم باید به توحید در درون خود برسیم. به هواها و هوس‌ها فرصتِ اشغالگری جان ندهیم. هیچ‌چیز جای خدا را برای ما نگیرد. چون ” موحد، جز خدا کسى را حاکم نمى‏گیرد. جز وظیفه چیزى او را حرکت نمى‏دهد. هیچ قدرت و ثروت و جلوه‏اى در روح او موجى نمى‏آورد و هیچ دستورى او را از جا نمى‏کَنَد. جز دستور حق و امرِ اللّه، از هر زبانى که این دستور برخیزد و از هر راهى که این امر برسد.  هنگامی‌که روحى به آزادى رسید و جز امر حق امرى نداشت و جز خواست او خواهشى نداشت، این روح به ولایت مى‏رسد و به سرپرستى مى‏رسد و دستور او و حتى نگاه او در دل‏هاى موحد عاشق، حرکت مى‏آفریند.” غدیر نماد زیستی چنین است. ولایت حق معنایی این‌گونه دارد. تراز باور به غدیر این است. حال باید خود را بدان سنجید و کارنامه نوشت. آن کارنامه را هم به داوری وجدان سپرد تا بگوید ما چقدر اهل ولایت هستیم. شعار نیست، تعارف نیست، معرفتی می‌خواهد که به عمل تبدیل شود. نگوییم دیگران در 1436 سال پیش چنین و چنان کردند. ببینیم خود ما در زیست امروزین خود چه نسبتی با سلوک علوی داریم. نهج‌البلاغه هست و سیره علوی کتابت شده و احادیث او چون رشحات آفتاب می‌درخشد. خود را و کردار خود را آزمون کنیم تا ببینیم در غدیر خم همیشه ما کجای ماجرا قرار داریم. همین!