حرفِ بی‌عمل، بی‌جواب هم می‌ماند!

به گزارش نخست نیوز,  غلامرضا بنی اسدی _ تلخ‌کام می‌شویم و مردم را به سنگلاخ و شوره‌زار مانند می‌کنیم که بذر در آن به بار نمی‌نشیند حال‌آنکه قصه، گرهی دیگر دارد؛ حرف ما نمی‌گیرد چون توجه نداریم به این واقعیت مجرب که نفسِ طاهر است که طهارت اقتصادی و اجتماعی ایجاد می‌کند. دست و دستمال آلوده، شیشه را اگر نشکند هم، آلوده‌تر می‌کند. ذات نایافته از هستی‌بخش فقط نیستی را تقسیم می‌کند. توقع هستی بخشی از آن خلاف آمد و قاعده و قانون طبیعت است. به گفته اهالی فلسفه، “فاقد شییء نمی‌تواندمعطی شیئ باشد.” حالا چطور توقع داریم آنچه خود عمل‌نکرده‌ایم را دیگران از روی زبان ما بردارند و مشق کنند؟ آن‌هم نه‌فقط در دفتر که در رفتار. فراموش کرده‌ایم کسی که اهل عمل باشد نفسش نفوذ می‌کند و کلامش نافذ می‌شود. ما اهل رسانه و حضرات اهل تریبون و خطابه اول باید دفتر خود را پاک‌کنیم و از نو بنویسیم. به نوشته‌ها و گفته‌ها عمل کنیم و بشویم مصداقِ حدیث امام صادق(ع) که فرمود: “کُونُوا دُعَاهَ النَّاسِ بِغَیْرِ اَلْسِنَتِکُمْ لِیَرَوْا مِنْکُمُ اَلْوَرَعَ وَ اَلاِجْتِهَادَ وَ اَلصَّلاَهَ وَ اَلْخَیْرَ فَاِنَّ ذَلِکَ دَاعِیَهٌ؛ با غیر زبان خویش مردم را دعوت کنید ، مردم باید ورع و کوشش و نماز و خیر شما را ببینند ، این ها خود دعوت‌کننده باشند.” ما را متاسفانه “غیرِ زبان” عملی است که اگر فراری ندهد دعوت هم نخواهد کرد. زبانی هم که خود ما را به راه نبرد، راهی به روی دیگران هم نخواهد گشود. وقتی خودمان به آدرسی که می‌دهیم نمی‌رویم چطور توقع داریم که دیگران به‌محض شنیدن، با شتاب بروند؟ اگر می خواهیم بیان و بنانِ ما، جهان را تکان دهد اول باید خودمان به تکانه‌های حقیقت ، پا به راه بگذاریم . دیوارهای بتنی و  بن بست‌ها حاصل این معادله بی‌مجهول است. همین‌که خود پای در گل‌داریم اما راهِ پرواز را نشان می‌دهیم. طرفه سخن این‌که بذری که در دلِ خودما شکوفا نشود ، در دل مردم هم نخواهد گرفت ، همین!