به گزارش نخست نیوز،

مهرشاد عنبری

در حالی‌که دنیا از تکنولوژی برای شنیدن صدای مردم، بهره‌گیری از خرد جمعی و تصمیم‌گیری علمی استفاده می‌کند، ما هنوز در بسیاری از حوزه‌هااز جمله فوتبال با همان الگوی قدیمی یک نفر تصمیم می‌گیرد، همه تبعیت می‌کنند روبه‌رو هستیم.
این در حالی است که کشور از حضور نخبه‌های برجسته علوم ورزشی و کارشناسان دلسوز فوتبال برخوردار است ،افرادی که طی سال‌های اخیر بارها درباره چالش‌های ساختاری فوتبال ایران، از سطوح مدیریتی تا سکوها، سخن گفته‌اند و رسانه‌ها نیز این هشدارها را بارها به گوش افکار عمومی رسانده‌اند.
اما مشکل اینجاست که این صداها نه شنیده شده و نه دیده می‌شود و حتی در حد یک پاسخ محترمانه به آن توجه نمی‌شود.
و دلیل این امر برای مردم پنهان نیست،
پس از هر ناکامی، هیچ مدیری پاسخ‌گو نیست، نه به بالادستی توضیح می‌دهد، نه برای تنویر افکار عمومی حاضر به گفت‌وگوست. نتیجه آن شده که مدیرانی با کارنامه‌های ضعیف، نه‌تنها کنار گذاشته نمی‌شوند، بلکه گاه برای چند سال دیگر ابقا و یا به پست دیگری منتقل می‌شوند.
هدف از نگارش این یادداشت، هشدار درباره نادیده‌گرفتن نظر کارشناسان و بازی گرفتن افکار عمومی است در حالی‌که همین کارشناسان، سال‌هاست تمام روندهای تیم ملی را زیر ذره‌بین دارند و تحلیل‌های فنی و علمی خود را شفاف در رسانه‌ها اعلام می‌کنند. اما پاسخ غالباً به‌جای توضیح، نسبت‌دادن واژه‌هایی چون حسادت، کوته‌فکری یا بخل به آنهاست ،عباراتی که هیچ جایگاهی در ادبیات حرفه‌ای فوتبال ندارد.
در عصر امروز، هر مخاطب فوتبال به لطف فناوری، هزاران مسابقه و تحلیل از سراسر دنیا را دنبال می‌کند. بنابراین تبیین مسائل پایه‌ای فوتبال برای مردم دیگر کار دشواری نیست. با این وجود، جایگاه کارشناسان واقعی همچنان به‌درستی دیده نمی‌شود و نقش آنان در تصمیم‌سازی کم‌رنگ باقی مانده است.
فوتبال علمی است گسترده و پویا، هیچ مربی و هیچ روشی برای همیشه کارآمد نمی‌ماند. ابزارها تغییر می‌کنند، شرایط عوض می‌شود و انسان‌ها نیازمند بازآموزی و تحول مداوم‌اند. این یک واقعیت طبیعی و غیرقابل‌انکار است.
در چنین شرایطی شایسته بود که از نخستین چالش‌های تیم ملی از جذب بازیکن تا انتخاب مربی روابط عمومی فدراسیون فوتبال با بهره‌گیری از ابزارهای مدرن، نظرسنجی گسترده و شفاف از جامعه فوتبال انجام می‌داد. سپس بر اساس یک آیین‌نامه روشن و شفاف، شرایط حضور بازیکنان، معیارهای انتخاب مربیان و اصول فنی مشخص می‌شد و مرحله به مرحله به اجرا درمی‌آمد.
اما وقتی تصمیم‌ها در اتاق‌های دربسته و براساس سلیقه‌های محدود گرفته می‌شود، نتیجه همان می‌شود که امروز شاهدش هستیم:
تیمی که با وجود استعدادهای فراوان، در مقابل تیم‌هایی با رنکینگ بالای صد نیز دچار بلاتکلیفی و سردرگمی می‌شود.
و این همان جایی است که باید پرسید،
چرا به جای فرد گرایی، از خرد جمعی استفاده نمی‌کنیم؟
چرا صدای کارشناسان را نمی‌شنویم؟
و چرا از تجربه جهان برای مدیریت علمی فوتبال درس نمی‌گیریم ؟