هیچ « معروف»ی امروز، مهمتر و راهبردی تر از « وحدتِ حداکثری» نیست.

 شب پنجشنبه ترامپ ذات واقعی خود را یک‌بار دیگر نشان داد و به روال سابق در میانه مذاکرات به بهانه‌ای واهی دوباره بر روی ایران آتش گشود .

در شرایط حساس کنونی منطقه، آنچه بیش‌ازپیش خودنمایی می‌کند، اجماع ملی در پشت‌صحنه دیپلماسی ایران است. علیرغم روایت‌پردازی‌های رسانه‌ای غرب مبنی بر وجود شکاف عمیق میان جناح‌های سیاسی ایران، شواهد موجود حاکی از آن است که مدیران ارشد کشور در سطوح مختلف دولتی، نظامی و امنیتی بر سر چارچوب توافق با آمریکا به تفاهمی پایدار دست‌یافته‌اند.

امروز جوانان در شرایطی زندگی می‌کنند که هم از نظر اقتصادی با دشواری‌های جدی روبه‌رو هستند و هم از نظر اجتماعی با کاهش اعتماد و اطمینان نسبت به آینده مواجه‌اند. اشتغال که باید زمینه‌ساز استقلال و آرامش باشد. برای بسیاری از جوانان به دغدغه‌ای بزرگ تبدیل شده است.

چگونه است که وقتی پای مسئولیت‌پذیری و پاسخ‌گویی به میان می‌آید، عده‌ای همه تصمیمات کلان کشور را به ساختار رسمی حاکمیت نسبت می‌دهند و می‌خواهند همه از آن حمایت کنند که درست هم هست حتما باید اینگونه باشد ؛اما همین افراد وقتی نوبت به مذاکره می‌رسد، ناگهان چنین القا می‌کنند که چند مسئول، خودسرانه و خارج از چارچوب نظام و نظر رهبر معظم نظام در حال تصمیم‌گیری هستند؟

خودارزیابی: توانایی شما افزایش نمی یابد مگر این که همواره خود را ارزیابی کنید.

فصل اجاره خانه و فصل جابجایی بچه‌های دانش‌آموز در مدارس است.فصلی که برای خانواده‌ها پر از دغدغه‌های بزرگ همراه با رنج و مشقت است.

خیابان قرار بود و همچنان قرار است پشت ایران بایستد. فلسفه وجودی تجمعات مردمی نیز چیزی جز نمایش همبستگی، اقتدار و حمایت از منافع ملی نیست.

مطبوعات را رکن چهارم دموکراسی به‌شمار آورده‌اند زیرا با وجودِ تفکیک قوا، سرشکن شدن قدرت و محدودیتِ دوره‌ی زمامداری، اگر رسانه غایبِ میدان باشد نه چشمی برای تماشا باز می‌مانَد و نه گوشی برای شنیدن شنوا. مطبوعات، آیینه‌ی صدای مردم‌اند و صدای مردم، صدای خداست.

اولین نیستیم ا ما « نخست»یم. نشریه ای خصوصی که هفتگی منتشر می شود  اما دغدغه روزانه دارد.