ظهور نور
نخست نیوز – پرسشهایی که در ادامه مطرح میشود، تنها دغدغه نگارنده نیست، بلکه بازتاب صدای هزاران ورزشکار، مربی، پیشکسوت و خانوادهای است که آینده ورزش این سرزمین را سرمایه ملی میدانند.موضوع اهدای پاداش ۳۵۰ میلیارد تومانی، از جمله ۱۴۰ میلیارد تومان به سرمربی تیم ملی پس از حذف در دور نخست جام جهانی، این روزها به یکی از مهمترین مطالبات افکار عمومی تبدیل شده است. حتی اگر این پرداخت بر اساس ضوابط قانونی انجام شده باشد، سؤال اصلی مردم چیز دیگری است ،آیا امروز اولویت ورزش ایران پرداخت چنین ارقامی است یا نجات زیرساختهایی که سالهاست در سکوت فرسوده میشوند؟جناب وزیر، کافی است یک روز بدون تشریفات از ورزشگاهها، سالنها و هیئتهای ورزشی سراسر کشور بازدید کنید. خواهید دید که بسیاری از رشتههای ورزشی برای تأمین ابتداییترین هزینههای خود با مشکل روبهرو هستند، برخی مسابقات با دریافت شهریه از ورزشکاران برگزار میشود و استعدادهای فراوانی تنها به دلیل کمبود امکانات، پیش از شکوفایی از ورزش خداحافظی میکنند. این واقعیتی است که نمیتوان آن را نادیده گرفت.هیچکس مخالف فوتبال نیست، فوتبال ویترین ورزش ایران است. اما آیا ویترین بدون ستونهای استوار دوام میآورد؟ وقتی دهها رشته ورزشی با کمبود بودجه، تجهیزات و امکانات دستوپنجه نرم میکنند، طبیعی است که جامعه از عدالت در توزیع منابع سخن بگوید. اگر تنها بخشی از این سرمایهها صرف بازسازی اماکن ورزشی، استعدادیابی و حمایت از رشتههای پایه شود، فردای ورزش ایران بهمراتب روشنتر خواهد بود.جناب وزیر،تاریخ، مدیران را با میزان بودجهای که هزینه کردهاند قضاوت نمیکند، بلکه با میراثی که برای نسلهای آینده بر جای گذاشتهاند به یاد میآورد. امروز بهترین فرصت است تا با نگاهی ملی، علمی و عادلانه، مسیر توزیع منابع در ورزش بازنگری شود. بیتردید بزرگترین پاداش، نه یک چک چند میلیاردی، بلکه ساختن ورزشی است که در آن هیچ استعدادی به دلیل فقر امکانات از میدان خارج نشود و هیچ رشتهای احساس نسیان نکند. این، مطالبه امروز جامعه ورزش و سرمایه ماندگار فردای ایران است.
مهرشاد عنبری
