ولایت مدار تعیین تکلیف نمی کند!

نخست نیوز – غلامرضا بنی اسدی –  تبعیت از امام وپیروی از رهبر زمانی معنا پیدا می کند که خلاف نظرت باشد اما بپذیری. منطقِ تصمیمش را متوجه نشوی و تبعیت کنی والا پیروی در جایی که تصمیمِ« ولی» با دلخواسته ات همسوست که معنای تبعیت نمی دهد. دست مثل امروز و برخی ها که دوست دارند بزنیم و رهبرهم- مثلا- بگوید بزن. بعد خوشحال باشند و بگویند ما تابع هستیم. خب، اینجا که تبعیت معنا نداره. اگر تو خواستی که بزنیم اما ولی گفت« اتش بس» و تو گفتی ! این تبعیت است.

این هنراست. عکس قضیه هم صادق است. اگر تو خواهان مذاکره ای و رهبر از مذاکره حمایت کرد نمی توانی رفتار خود را به عنوان تبعیت فاکتور کنی. پیروی و اطات زمانی معنا می دهد که تصمیم او را بر دلخواسته ات مقدم بشماری و با رضایت تمام بپذیری. درزمان ائمه هم داشتیم کسانی را که فقط در جایی که تصمیم و تدبیر امام با باور شان همراستا بود تا آخر خط می رفتند و چون خلاف میل خود می دیدند تصمیم امام را، او را مذل المومنین می خواندند و راه کج می کردند.

انگار امام و ولی باید گام های خود را با آنان همسو کند! الان هم- متاسفانه- از آن جماعت در میان خود کم نداریم. به جای این که خود در تبعیت ولایت باشند و گام جای پای او بگذارند می خواهند که او همان را بگوید که آنان می پسندند. حتی برخی چهره های سیاسی هم با ادبیات تعیین تکلیف برای« ولی» سخن می گویند. تا بگویی چرا؟ می گویند پس ما برای چه در خیابان ایستادیم؟ انگار از انجام تکلیف رسیده اند به تعیین تکلیف برای نظام. این با منطق امامت و منهج ولایت نمی خواند. غدیر امسال با سالروز رحلت حضرت امام خمینی(رض) و آغاز ولایتِ رهبر شهید، حضرت آیت الله خامنه ای هم افضا شده است.

این تلاقی زمانی را باید زمینه ای مبارک بدانیم برای اصلاح ولایت پذیری خویش. باید فهم خود را به کمالی برسانیم که رفتار ما را مثل نماز جماعت با امام، تنظیم کند. درست و به جا و در متابعتی نظام مند و داری هارمونی که نماز را شکوهی صد چندان می دهد. این نماز هم جامعه را به شکوهی شکوفا می رساند تا همه چیز در جایگاه بایسته خود قرار گیرد….