غدیر، عید ولایت است. مثل سفره ای پر برکت برای همه باز است. «همه» کسانی که به فهم کمال یافته رفتار خود را با ولی تنظیم می کنند نه این که در هندسه «نومن ببعض و نکفر ببعض»، زیست سیاسی- اعتقادی خود را قاب بندی کنند.

دهه امامت و ولایت، فرصتی است برای بازخوانی یک مفهوم اصیل در متن زندگی امروز؛ مفهومی که اگر از سیره امامان جدا شود، تبدیل به عبارتی تشریفاتی خواهد شد. در آستان امام رضا(ع)، این معنا نه‌فقط شنیده، بلکه دیده و لمس می‌شود.

من کنت مولاه فهذا علی مولاه  را زمانی می‌شود درک کرد که پیشتر آیه “النَّبِیُّ أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ ” را فهم کرده باشیم. فهم این آیه به ما می‌گوید که پیامبر بر ما از خودمان بیشتر ولایت دارد.

برنامه های عید غدیر توسط مجمع نکوداشت غدیر دردهه ولایت درمشهد آغازبه کارکرد.

جایگاه پیامبر(ص) در میان امت، جایگاه اسوه است.

ولایت، تنها دوست داشتن نیست که تنظیم زیستن به‌قاعده زندگی ولی است. همان‌که اول درآیه 21 سوره مبارکه احزاب بدان خوانده‌شده‌ایم؛ " لَقَد كانَ لَكُم في رَسولِ اللَّهِ أُسوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَن كانَ يَرجُو اللَّهَ وَاليَومَ الآخِرَ وَذَكَرَ اللَّهَ كَثيرًا؛ مسلّماً برای شما در زندگی رسول خدا سرمشق نیکویی بود، برای آن‌ها که امید به رحمت خدا و روز رستاخیز دارند و خدا را بسیار یاد می‌کنند."