نخست نیوز – ایثار یکی از همان مفاهیم مقدسی است که ریشه در فرهنگ ایرانی و آموزههای دینی دارد ،مفهومی که با گذشت، فداکاری و مقدم دانستن منافع مردم بر منافع فردی معنا پیدا میکند، نه با توجیه دریافت پاداشهای میلیاردی.اظهارات اخیر سرمربی تیم ملی فوتبال ایران در رسانه ملی، مبنی بر اینکه دریافت پاداش ۱۴۰ میلیارد تومانی را در چارچوب ایثار قابل تبیین دانسته است، موجی از پرسش و انتقاد را در افکار عمومی ایجاد کرد. پرسش اصلی این است که آیا میتوان دریافت چنین مبلغی را، آن هم در شرایط دشوار اقتصادی کشور، با یکی از مقدسترین مفاهیم اخلاقی و اعتقادی پیوند زد؟در فرهنگ فارسی و متون دینی، ایثار یعنی از حق خود گذشتن تا دیگری بهرهمند شود، نه آنکه بهرهمندی شخصی با واژگان مقدس آراسته شود. از همین رو، بسیاری از کارشناسان و مردم، این نوع استفاده از واژه ایثار را با معنای اصیل آن همسو نمیدانند و معتقدند مفاهیم ارزشمند نباید به ابزاری برای اقناع افکار عمومی تبدیل شوند.
اگر مقصود از ایثار، پذیرش مسئولیت هدایت تیم ملی بوده است، باید پذیرفت که این مسئولیت، یک مسئولیت حرفهای و قراردادی است و در برابر آن نیز دستمزد و مزایا پرداخت میشود.
افزون بر این، فوتبال ایران از مربیان توانمند، تحصیلکرده و باتجربهای برخوردار است که بسیاری از آنان با هزینهای بهمراتب کمتر نیز آماده خدمت به فوتبال کشور بودند، بیآنکه خدمات خود را در قالب واژههای مقدس تعریف کنند.این سخنان در حالی مطرح میشود که میلیونها ایرانی زیر فشار سنگین معیشت، تورم، بیکاری و هزینههای درمان روزگار میگذرانند. بسیاری از واحدهای تولیدی در آستانه تعطیلی قرار دارند، جوانان با بحران اشتغال دستوپنجه نرم میکنند و خانوادههای بسیاری از تأمین ابتداییترین نیازهای خود ناتوان هستند.
در چنین شرایطی، پرداخت و دفاع از پاداشهای کلان، آن هم با استناد به مفاهیم ایثار، بیش از آنکه موجب اقناع جامعه شود، فاصله ها را افزایش میدهد.از سوی دیگر، کافی است نگاهی به وضعیت زیرساختهای ورزش کشور بیندازیم. ورزشگاه تاریخی امجدیه، که روزگاری نماد ورزش ایران بود، امروز تصویری از سالها غفلت و فرسودگی را پیش چشم جامعه قرار داده است. دهها مجموعه ورزشی در سراسر کشور نیز با کمبود امکانات اولیه مواجهاند، واقعیتی که نشان میدهد ورزش ایران بیش از هر زمان دیگری به سرمایهگذاری در زیرساختها نیاز دارد، نه به جدال بر سر توجیه پاداشهای نجومی.شخصیتهای ملی که از تریبون رسانه ملی با مردم سخن میگویند، مسئولیتی فراتر از یک گفتوگوی معمولی بر عهده دارند.
هر واژهای که از زبان آنان بیان میشود، میتواند بر فرهنگ عمومی اثر بگذارد. از اینرو انتظار میرود در انتخاب مفاهیم، بهویژه واژههای دینی و اخلاقی، دقت بیشتری صورت گیرد تا حرمت این سرمایههای فرهنگی و اعتقادی حفظ شود.و سخن آخر، اگر باور داریم که ایثار هنوز در این سرزمین زنده است، بهترین راه اثبات آن سخن گفتن نیست، بلکه عمل کردن است. اختصاص داوطلبانه بخشی از این مبلغ به توسعه زیرساختهای ورزش، حمایت از استعدادهای محروم، تجهیز اماکن ورزشی یا کمک به ورزش همگانی، میتواند تعریفی عینی و ماندگار از ایثار ارائه دهد، تعریفی که نه نیازمند توضیح است و نه محتاج دفاع، زیرا افکار عمومی آن را با چشم خواهد دید و تاریخ ورزش ایران آن را به نیکی ثبت خواهد کرد.
مهرشاد عنبری










