نخست نیوز – باشگاه سایپا، که روزگاری الگوی استعدادیابی و پرورش نخبگان فوتبال بود، در سالهای اخیر با چالشهای مدیریتی و انتصاباتِ دور از استانداردهای تخصصی، شاهد افت کیفیت در بخش آکادمیها بوده است. این تجربه، تجربهی تلخِ تبدیل شدنِ یک نهادِ ساختاریافته به مدلی رفتاری و بدون نظارت است، تجربهای که یادآورِ آسیبهای مدیریت در باشگاههای صرفاً خصوصی است.اما مسئله فراتر از نتایج یک باشگاه است.
برای جوانان تهران و کرج، فوتبال تنها یک ورزش نیست، بلکه مسیری برای تعالی، فرهنگسازی و فاصله گرفتن از پدیدههای آسیبزای اجتماعی است. در دنیایی که پکیجهای فرهنگیِ نامناسب، هجومِ رفتارهای ناپسند را به جوانان تحمیل میکنند، ورزش، سپر دفاعی جامعه در برابر پدیدههایی همچون اعتیاد و بیهدفی است.
ایجاد یک جامعهی ایدهآل، مستلزم سرمایهگذاری روی انسان است و بخش بزرگی از این مسیر، از طریق ورزش و تربیت بدنی صورت میگیرد.در این میان، ما با دو رویکرد کاملاً متفاوت روبرو هستیم: بخش خصوصی ،که اغلب با هدف تجاریسازی و سودآوری حداکثری، استعدادها را قربانیِ بازیهای مالی میکند و آیندهی فوتبال را به سمت کالا سازی سوق میدهد.بخش صنعتی و دولتی:،که برخلاف بخش خصوصی، ماهیت آن ارزشآفرینی و توسعهمحور است. در این بخش، هدف اصلی، پویایی و کشف استعدادهاست، نه صرفاً محاسبه سود و زیان.
بنابراین، مطالبهی اصلی ما از مجلس و دولت، نه یک درخواست گذرا، بلکه یک مطالبهی قانونی است. لازم است با وضع قوانین مستحکم، صنایع بزرگ و ارگانهای قدرتمند کشور را ملزم به حضور مستمر و توسعهی فعالیتهای ورزشی قهرمانی نمایند. تنها با این رویکرد است که میتوانیم از سرمایهی انسانی خود محافظت کنیم و در کوتاهمدت، به دستاوردهایی در سطوح بینالمللی دست یابیم که هم افتخار ملی باشد و هم جامعهای فارغ از آسیبهای اجتماعی برای ما به یادگار بگذارد.
مهرشاد عنبری










