از المپیک تا همه آوردگاه‌های جهانی، چرا سهم ورزش ایران کمتر از ظرفیت واقعی است؟

نخست نیوز – این بیت، شاید بهترین توصیف برای نظام استعدادیابی ورزش ایران باشد. هرچند فوتبال پرطرفدارترین رشته کشور است و بیشترین سهم از بودجه، تبلیغات و توجه رسانه‌ها را به خود اختصاص داده، اما واقعیت این است که در المپیک، بازی‌های آسیایی، مسابقات قهرمانی جهان، و سایر آوردگاه‌های معتبر بین‌المللی، مدال‌ها میان ده‌ها رشته ورزشی توزیع می‌شود، نه فقط فوتبال. با این حال، نگاه مدیران، رسانه‌ها و حتی بسیاری از خانواده‌ها همچنان در مستطیل سبز خلاصه شده است.

امروز در سراسر کشور، به‌ویژه در کلان‌شهرها، مدارس و آکادمی‌های فوتبال با استقبال گسترده خانواده‌ها روبه‌رو هستند و کودکان از پنج‌سالگی وارد این مسیر می‌شوند، در حالی که کشورهای موفق، قهرمانان آینده خود را از دل رشته‌های پایه مانند دوومیدانی، ژیمناستیک و شنا پرورش می‌دهند. این رشته‌ها زیربنای رشد سرعت، قدرت، استقامت و چابکی هستند و پس از آن، ورزشکار بر اساس ویژگی‌های جسمانی و استعداد خود به رشته تخصصی هدایت می‌شوند. غفلت از این مدار، بهای سنگینی است که ورزش ایران سال‌هاست می‌پردازد.در این میان، رسانه‌های ورزشی نیز رسالتی فراتر از پوشش فوتبال دارند. وقتی بیش از 50 رشته ورزشی فرصت افتخارآفرینی و مدال‌آوری برای ایران را فراهم می‌کنند، تمرکز افراطی بر فوتبال، ناخواسته سایر رشته‌ها را به حاشیه می‌راند. آگاهی‌بخشی به خانواده‌ها، معرفی ظرفیت رشته‌های مختلف و ترویج فرهنگ استعدادیابی علمی، از مهم‌ترین وظایف رسانه‌ها در مسیر توسعه متوازن ورزش کشور است.

اگر هدف، افزایش جایگاه ایران در المپیک، بازی‌های آسیایی، رقابت‌های جهانی و سایر میادین بین‌المللی است، باید از امروز در سیاست‌های ورزشی تجدیدنظر کرد. توسعه ورزش‌های پایه، ایجاد آکادمی‌های تخصصی، توزیع عادلانه بودجه، استعدادیابی علمی و کاهش تمرکز صرف بر مدارس فوتبال، ضرورتی انکارناپذیر است. در غیر این صورت، با وجود استعدادهای فراوان، همچنان سهم ایران از مدال‌های جهانی کمتر از ظرفیت واقعی کشور خواهد بود و این همان حکایت آب در هاون کوبیدن است.
مهرشاد عنبری