انقلاب نمی‌کنند، انقلاب می‌شود. این‌یک گزاره قطعی است که هم ما زیست کرده‌ایم و هم دیگران. انقلاب مثل سرریز کردن آب از ظرف است. بالاتر؛ مثل سرریز کردن سد است.

هرسال با نزدیک شدن ایام نوروز بحث پرداخت عیدی بین جامعه حقوق‌بگیر، داغ می‌شود. بحثی که محور آن پرداخت عیدی‌های ناچیز در برابر گرانی و تورم افسارگسیخته می‌باشد و همه را آزار می‌دهد.

گرانیِ افسارگسیخته، دیگر صرفا یک مساله اقتصادی نیست؛ به مساله‌ای عمیقا اجتماعی و انسانی تبدیل‌شده است.

طی روزهای گذشته اعتراضات مردم فروکش کرد و مسئولان امنیتی هم هر روز گزارشی از بازداشت عوامل آتش افروزی و برهم ریختن نظم کشور ارائه می کنند.

 با قطعی اینترنت، درآمدهای خیریه‌ها به شکلی باورنکردنی کاهش یافت؛ تا جایی که بسیاری از آن‌ها از همین حالا در حال تعطیل شدن هستند، یا حقوق پرسنل خود را نپرداخته‌اند و یا به تعدیل نیرو فکر می‌کنند.

اعتراض، امربه‌معروف است. نهی از منکر است. اعتراض، میراث گران‌بهای ابوذر است. آل امیه اعتراض را برنمی‌تابند و به انواع حیل و خشونت در هم می‌شکنند حتی اگر از صحابی حق‌گوی رسول خدا، ابوذر باشد.

روزهای ۱۲ و ۱۳ و ۱۴ شعبان و بر اساس یک رسم و سنت دیرینه در خراسان بزرگ، آیین چراغ برات برگزار می‌شود.

بحران‌های اجتماعی ، چه ناگهانی و چه تدریجی، همواره بستر شکل‌گیری هیجانات جمعی هستند. ترس، خشم ، امید ، همدلی و حتی شادی می‌توانند در چنین موقعیت‌هایی به‌صورت فشرده و پرشدت بروز یابند.

اعتراضات اخیر ایران، مثل بسیاری از موج‌های نارضایتی در سال‌های گذشته، از دل فشار‌های واقعی معیشتی و بی‌ثباتی اقتصادی بیرون آمده است.

ماجرا از جایی شروع شد که کسبه از رشد روزافزون قیمت ارز حیران شده بودند، آنها حتی توانایی فروش کالا را نداشتند .یعنی کالایی که امروز می فروختند فردا باید با قیمت بالاتری می خریدند و نمی دانستند که اگر این کالا را بفروشند می توانند دوباره با همان قیمت تهیه کنند یا نه ؟