روز معلم، فرصتی ارزشمند برای پاسداشت مقام والای اندیشه، آگاهی و انسان‌سازی است؛ روزی که در آن، از کسانی تجلیل می‌کنیم که با صبر، تعهد و عشق، آینده را می‌سازند.

ما را تقویمی است هوشیار کننده و گاه هشداردهنده. پیشانی‌نوشت هر برگش، فلشی است روشن که ما را به واقعیتی زیسته شده توجه می‌دهد. واقعیتی که از حقیقت هم سرشار است.

باگذشت نزدیک به دو ماه از آغاز جنگ ایران و محور شرارت آمریکایی –صهیونی، دشمنان دریافتند که به زمین سخت نظامی رسیده‌اند و ایران با مقاومت جانانه و پاسخ هوشمندانه توانست درسی به دو ابرقدرت نظامی واتمی جهان بدهد که شاید تا امروز از هیچ کشور دیگری دریافت نکرده بود.

جنگ جاری میان محور واشینگتن-تل‌آویو علیه ایران، در کنار تمام رنج‌ها و مصائب ناگزیرش، دستاوردی استراتژیک برای ایران به همراه داشت؛ تثبیت حاکمیت بر تنگه هرمز و و تولید قدرت راهبردی والبته تبدیل آن به ابزاری برای اخذ عوارض از ترددهای بین‌المللی.

پرچم دست عقلمداران انقلابی و ملی است. به کوری چشم دشمن، همه قوای کشور، مثل« بنیان مرصوص» کنار هم ایستاده اند. این توئیت رئیس جمهور محترم، حرف همه سران قواست. حرف همه ارکان حاکمیت است.

چقدر بد شده که این روزها کارمان به خرید قسطی کشیده! هر کالا و محصول و نیازی را متاسفانه قسطی تهیه و تامین کرده و می‌خریم و گویی قسط قرار نیست دست از سر ما بردارد.

ایران فقط یک جغرافیا نیست هرچند در دیرینه سالی بر همه کشور ها مقدم باشد. هویت است ایران، تاریخ است ایران، تمدن است ایران، معرفت است ایران و در دقیق ترین تعبیر یک مکتب است ایران.

گاهی برخی رویدادهای تاریخی درس های بزرگی در دل خود دارد که می تواند چراغ راه برای آیندگان باشد .

ترامپ گفتمان خاصی را به نحوی ناشیانه بسط می دهد که چارچوب و مولفه هایی دارد. ما باید این چارچوب و مولفه ها را به دقت تخریب کنیم و آن را از شکل بیندازیم.

اینک و درست در این لحظه، صدای ناله دختربچه ای از زیر خروارها خاک و سنگ و آهن و سیمان و آوار به گوش می رسد؛ ناله ای تکان دهنده که نگاه مرا به سوی خود فرا می خواند و ناگهان کوهی از یخ و سرما همه وجودم را در بر می گیرد؛ در چند قدمی خود، دست کوچک کودکی را می بینم که به سویم درازشده و هراسان و ملتمسانه به چشم هایم نگاه می کند و مرا به یاری می طلبد.