اجرای سراسری طرح شناسهدار کردن کارتهای اضطراری سوخت تا دو ماه آینده
به گزارش نخست نیوز، سعید کوشافر
آنچه این روزها در جامعه موج میزند موجی از بلاتکلیفی است که در تمام شئون زندگی اجتماعی ریشه دوانده است. البته در واقعیت احساس بلاتکلیفی بسیار بیشتر از خود بلاتکلیفی دیده میشود ، احساسی که ریشه در بسیاری مسایل موجود دارد ، ریشه بخشی از آن به از آن به شرایط اقتصادی بازمیگردد ، بخشی به اوضاع سیاسی کشور و اتفاقات چند ماه اخیر و بخشی به تبلیغات رسانههای خارج نشین و نداشتن سواد رسانهای در میان عموم مردم .
البته از همه اینها مهمتر نبود مرجعی موثق و کارآمد در حکومت برای پاسخگویی به پرسشها و تبهات مردم است .اکنون در ذهن مردم هزاران پرسش موج میزند ، آنها درباره آینده خود و فرزندانشان پرسش دارند ، میخواهند بدانند سرنوشت اقتصاد کشور و سرمایهگذاریهای آنان چه میشود ؟
درباره کسبوکارشان مشورت میخواهند و در توهم و تاریکی ناشی از شرایط نه جنگ و نه صلح غرقشدهاند .قطعا شرایط واقعی کشور آنگونه که تبلیغ میشود سیاه و مبهم نیست ، تقریبا تمام ارکان اصلی نظام در شرایط عادی مشغول کارند و روند خدمترسانی به مردم در جریان است ، حتی برخی از مسوولان برای بهبود شرایط مردم در تلاش هستند ، اما چرا مردم اینها را احساس نمیکنند و سایه یاس و ناامیدی بر جامعه سایه افکنده است . نگارنده بر این باور است که قطعا بکار بگیری نیروهای سفارشی و بیتوجهی به شایستهسالاری در برخی جایگاهها و پستهای کشور مضر است خاص خود را دارد ، اما اگر این شرایط به ارکان رسانهای نظام و حکومت هم سرایت کند و کسانی متصدی فضای رسانهای کشور شدند که شایستگی لازم را ندارند و بر اساس ارتباطات جناحی و باندی یا سفارش منصوبشدهاند ، وضع همین میشود که اکنون شده .
صداوسیما مشتری و مخاطب ندارد ، به فرض که مخاطب هم پیدا کند ، کسی نیست که بتواند خوراک رسانهای مناسب برای مردم مهیا کند و عملا هزاران میلیارد بیتالمال را هدر میدهد .
عملا روزنامهای در کشور نداریم که طیف گستردهای از مردم را پوشش دهد و همان اندک روزنامهها و رسانههای مجازی وابسته به آنها هم عموما در لیگهای جناحی بازی میکنند .
میماند فضای مجازی که عملا رهاشده و برخلاف آنسوی مرز که بودجههای اصلی را در این بخش هزینه میکنند تا بیشترین تاثیرگذاری را دریافت کنند ، در کشور ما نهتنها هیچ بودجهای حرف فعالان فضای مجازی نمیشود که حتی فعالان رسانهای این عرصه مدام تحت تهدید و تحدید قرار میگیرند بهگونهای که انگار گروهی تلاشی دارند همان اندک ارتباط نظام با فعالان این بخش را هم قطع کنند .
نتیجه تمام اینها میشود ساختهشدن فضایی تاریک و مبهم در ذهن خانواده و جوان و نوجوان ، یعنی همانکه دشمن میخواهد.
دیدگاهتان را بنویسید
ببخشید، برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید