حماسه فردوسی در میدان و خیابان!

نخست نیوز – غلامرضا بنی اسدی – حماسه نه در قاب جنگ بلکه در صحیفه روایت. فارسی نه فقط در کتابت که در زنده سازی واژه ها در رفتار مردمان. روزی که به اندازه 30 سال بسامد معنایی پیدا می کند که این سخن صاحب این روز گویای همه چیز است؛بسی رنج بردم در این سال، سی / عجم زنده کردم بدین پارسیباری، 25 اردیبهشت با حکیم ابوالقاسم فردوسی متمایز می شود اما وقایعی اتفاق افتاده است که باید گفت و نوشت و خواند که نه فقط امروز که امسال، بیش از همیشه، سالِ فردوسی است.

سالی که از 9 اسفند 1404 آغاز شد و فردوسی را دوباره به میدان آورد. به امروز به الان به کوچه و خیابان. صدای پای رستمِ تهمتن نه فقط از میدان که از خیابان هم به گوش می رسد. از حنجره مردمانی که همصدا می شوند به خوانشِ « تو رستمِ تهمتنی، بزن که خوب می زنی» و خوب می زنند نسل نژاده رستم در میدان. در پیکار با خصمِ بدسگال و جنایتکار. انگار رستم حلول کرده است در جان هر ایرانی. انگار حِکمت، حُکمِ جاری است در منطق هر ایرانی که می خواهند عزیز زندگی کنند چه به پیکار و چه به دیپلماسی. امسال بیش از همیشه سالِ فردوسی است.

سال خردمندانه از وطن دفاع کردن. سرسلسله حکمتِ معاصر، رهبر حکیم انقلاب با شهادت در آغازی بشکوه ایستاده است. ملت، به حکمتِ شهادت مبعوث شده باز خود را به کنارِ امام خویش رسانده اند تا ایران سرفراز بماند. تا فردوسی از شاهنامه به میدان و خیابان بیاید و با خود رستم و سیاوش و آرش و اسفندیار و گیو و توس و فرامرز و… همه پهلوانان را به میدان بیاورد. شیرانِ پیل افکن را که امروز باید دوباره از وطن دفاع کنند. اینجاست که ایران تمایز خود را با همه جا به نمایش می گذارد.

جایی که دین و نیای تاریخی و تمدنش اش یکی می شود در شکوه حماسه. یک سویش الگو های دینی ایستاده اند و دیگر سو اسطوره های ملیش. حرف هر دو اما یگانه است. حماسه حقیقت در دفاع از واقعیت. واقعیتی به نام ایران که قابِ ایمان نیز هست. قابی که می ماند تا ایمان بماند. ایمان در اوج می شود تا پشتوانه و پیشران قدرت ایران شود. هویت ما در هم افزایی این دوگانه، یگانه می شود در عظمت نام ایران…..