در شرکت نوکیا، درست در سال‌هایی که تلفن همراه در حال تبدیل‌شدن به قلب زندگی دیجیتال بود، مدیری میانی به قدرت رسید که نه سابقه‌ای در فناوری داشت، نه درک درستی از آینده‌ی بازار.

ایران شاید تنها کشوری باشد که در صدسال گذشته حتی یک دهه‌ی آرام و قابل پیش‌بینی اقتصادی را تجربه نکرده است. در هیچ دوره‌ای، از نفت ملی‌شده دهه‌ی سی تا امروزِ تحریم و تورم، افق آینده روشن و مطمین نبوده است.

برخی نام ها" نماد" می شوند و "مانا". هزار تقویم هم اگر ورق، ورق شود باز در شکوه نام آنان تازه می‌شود. اصلا "حدیث" اند این افراد. همیشه تازه‌اند و همیشه هم به کار می‌آیند.

سفره مردم اگر چه کوچک شده اما دلشان همچنان بزرگ است.این دلهای بزرگ اجازه نداده‌اند که سختی‌های زندگی، تورم، گرانی و تحریم‌ها چه از نوع خارجی و یا خود تحریمی باعث شود که یکدیگر را فراموش کنند.

در دنیای امروز، سازمان‌ها و شرکت‌ها با چالش‌های متعددی روبه‌رو هستند که برخی از آن‌ها به‌وضوح دیده می‌شوند و برخی دیگر، مانند آتش زیر خاکستر، به‌تدریج اثر خود را بر عملکرد سازمان نشان می‌دهند.

بزرگترین چالش فعلی صادرکنندگان، نه تحریم‌های خارجی، بلکه قوانین و موانع داخلی و به نوعی خودتحریمی است. دور زدن تحریم‌ها کار بخش خصوصی است، چرا که تاثیر تحریم‌ها بر بخش خصوصی کمتر است.

طی روزهای اخیر کلیپی از مراسم عروسی دختر جناب شمخانی منتشر شد که مربوط به یک سال و نیم قبل است و در زمان خود به دلیل محل برگزاری که هتلی گران‌قیمت بود دستمایه نقد رسانه‌ای قرار گرفت . این کلیپ حاوی نقدها و نکات تازه‌ای است که به بخشی از آن‌ها در این مطلب می‌پردازیم .

اخلاقِ نمایشی. این را از نوشته یک روزنامه‌نگار وام می‌گیرم تا بگویم ما در جامعه گرفتار یک نوع اخلاق نمایی هستیم که دارد اخلاق را نابود می‌کند. یک نوع نمایش که گاه" حال به هم زن "هم می‌شود.

بازارچه‌ای با عنوان " حالمون خوب میشه " از سوی موسسه حمایت از کودکان مبتلا به سرطان خراسان ، در مشهد برپا شد. این بازارچه با استقبال چشمگیر مردم و افراد خیر و نیک اندیش روبه‌رو شد.

در جامعه‌ای که جمعیت سالمند آن رو به افزایش است، برنامه‌ریزی شهری دیگر نمی‌تواند تنها برای نسل جوان معنا پیدا کند. شهر باید برای همه‌ی سنین زیست‌پذیر باشد.