طاعونِ بی‌نظمی

نخست نیوز :غلامرضا بنی اسدی_همان‌که می‌فرماید” اوصیکم بتقوی الله و نظم امرکم”. همان‌که نظم را در کنار تقوا شانی همسان می‌بخشد.

حقیقت، هم همین است که تقوا به نظم، نظام سازی می‌شود و نظم نیز باتقوا روح حیات می‌گیرد. این دو در کنار هم پرِ پروازند. واقعیت نیز این‌که تا این بایستگی زیستی و برنامه‌ریزی، از غربت درنیاید، امور به سامان نخواهد شد. در بی‌سروسامانی روزگار هم سحر، چنان تاریک خواهد شد که کسی به صبح دولت خود فکر هم نکند. باید تکانی بدهیم به خود و همه. امروز ماجرای التزام به زمان و وقت‌شناسی به‌عنوان یک ارزش تلقی نمی‌شود که اگر می‌شد وقت شناسان در هر جلسه مجازات نمی‌شدند. غربتِ این ارزش مومنانه و سازنده، چنان هولناک است که زمان در آن گم می‌شود. زمین بر خود می‌لرزد از این‌همه بی‌نظمی. بدتر از بی‌نظمی تبدیل‌شدن این فرایند به یک عادتِ عمومی است.

این‌که اگر دعوت‌نامه ساعت 8 باشد، همه می‌گویند ساعت 9 برویم به آغاز برنامه می‌رسیم.

متاسفانه در کشور ما این غلط، درست درمی‌آید. هرروز هم این ضد ارزش به رفتاری متداول‌تر تبدیل می‌شود. این در حالی است که دنیای پیشرفته، حساب ثانیه‌ها را هم دارد، ما از صدها نفر ساعت در هر برنامه و مراسم غافلیم. ما افراد منظم و مقدید به وصیت علوی را معنای دقیق‌ترش به سزای وقت‌شناسی، به قدرناشناسانه ترین شکل، عذابشان می‌دهیم. من خود در یک روز، سه بار مجازات شدم. اول در اختتامیه جشنواره مفلحون که برگذار کننده‌اش ستاد احیای امربه‌معروف و نهی از منکر بود با 72 دقیقه تاخیر تازیانه زمان را نوش جان کردیم تا منکر بی‌نظمی جای معروف نظم بنشیند.

در جلسه دوم که دیدار با رییس شورای اطلاع‌رسانی دولت بعد 38 دقیقه بی‌خبری حضورشان را شاهد بودیم و در سومین جلسه هم به دلیل نیامدن مجری مراسم یادواره شهدای عملیات عاشورا،67 دقیقه بر یزید لعنت فرستادیم. یزید امروز می‌تواند یک ورژنش بی‌نظمی باشد که ما را از عمل به وصیت امام علی بازمی‌دارد. ورژن های گوناگون دیگری هم دارد که بماند برای بعد. اگر به فردای خود و وطن خویش فکر می‌کنیم، وصیت امام را به رفتار درآوریم؛ اوصیکما بتقوالله و نظم امرکم.