شاخص خیر در جامعه باورمند به امام باقر(ع)

نخست نیوز :  حتی دوست داشتن صرفِ آن اسم هم وجه‌تسمیه مسلمانی ما نمی‌تواند باشد. امام را باید در لحظه، لحظه زندگی، الگو قرارداد. باید او را زیست. باید رفتار او را دوست داشت و خود را به این هندسه سامان بخشید. کسی که می‌خواهد در شهادت امام باقر(ع) به عزا بنشیند باید خود را برای برخاستن به شهود در معارف حضرتش هم آماده کند. راه این است که رسم از امام بیاموزیم. وقتی می‌فرمایند:” مَا حَسَنَهُ الدُّنیا إلّا صِلَهُ الإخوانِ وَالمَعارِفِ؛ خوبی دنیا جز در پیوند با برادران و آشنایان نیست.” باید به دنبال پیوند رفت. رشته‌ها را -حتی اگر پاره شده- محکم کرد. آشنایی را به محبت افزون‌تر غنی ساخت تا بتوان از نتایج آن بهره برد. واقعیت می‌گوید ما به حقیقتی چنین نیاز داریم. اگر می‌خواهیم هرروزمان در مدار خوبی، گامی به‌پیش باشد باید برای ارتقای دوستی‌ها قدم پیش بگذاریم. این‌همه قهر و غیظ و غضب که به کینه قطور شده است درشان جامعه‌ای که امام باقر دارد نیست. این نکته مهمی است که باید به آن توجه و برای اصلاحش همت کرد. اهل دنیا باشیم یا در باور به آخرت هم به‌یقین رسیده باشیم باید از امام خویش بشنویم که “پیوند با خویشان، عمل‌ها را پاکیزه می‌نماید، اموال را افزایش می‌دهد، بلا را دور می‌کند، حساب آخرت را آسان می‌نماید، و مرگ را به تاخیر می‌اندازد.” کسانی که به دنبال قوه پیشران برای زندگی هستند و یا کسانی که به جستجوی کیمیا و اکسیر برای تبدیل مس زندگی به طلا هستند باید به این روش ملتزم شوند. همدیگر را دوست بداریم. دوستی را عملی کنیم تا در دادوستد نیکی، جامعه سرشار از خیر شود. چنین می‌توان برای جامعه باقری شاخص سازی کرد. شروع کنیم اول با یک حسنه که آسان محقق می‌شود؛” تَبَسُّمُ الرَّجُلِ فی وَجهِ أخیهِ المُؤمِنِ حَسَنَهٌ؛ لبخند آدمى به روى برادر دینی ‏اش حسنه است. ” با این حسنه به دنبال فراوانی حسنات باشیم.