پایان جذاب مسابقات جایزه بزرگ موبودو
نخست نیوز – سعید کوشافر – آغاز سال تحصیلی برای این کودکان، بهجای شوق مدرسه، با نگرانی و شرمندگی همراه میشود؛ در حالی که هیچ کودکی نباید بهدلیل فقر از تحصیل و داشتن وسایل ضروری مدرسه محروم بماند.
در چنین شرایطی، مساله فقط «کمبود لوازمالتحریر» نیست؛ بلکه نتیجهی فشار همزمانِ گرانی، کاهش قدرت خرید و نابرابری آموزشی است. خانوادهها برای حل آن میتوانند چند کار عملی و جمعی انجام دهند:
۱. خرید ضروری را از خرید تجملی جدا کنند
ابتدا فقط وسایل لازم برای هفتههای اول مدرسه تهیه شود؛ مانند چند دفتر، مداد، پاککن، خودکار و وسایل پایه. خرید کیف، جامدادی یا لوازم گرانقیمت را میتوان به بعد موکول کرد یا از وسایل سال قبل استفاده کرد.
۲. خرید گروهی انجام دهند
چند خانواده، همسایه یا والدین یک کلاس میتوانند فهرست مشترکی تهیه کنند و وسایل را عمده بخرند. این کار معمولاً هزینهی هر قلم را کاهش میدهد و از خریدهای پراکنده و احساسی جلوگیری میکند.
۳. وسایل سالم سال قبل را بازاستفاده کنند
کیف، مدادرنگی، خطکش، جامدادی و حتی دفترهای نیمهاستفاده را میتوان نگه داشت و دوباره استفاده کرد. بهتر است این موضوع با احترام مطرح شود تا کودک احساس کمبود یا خجالت نکند.
۴. صندوقهای کوچک محلی تشکیل دهند
در مدرسه، مسجد، محله یا میان فامیل میتوان صندوقی شفاف ایجاد کرد. هرکس به اندازه توان خود کمک کند و کمکها مستقیماً برای خرید بستههای مدرسه هزینه شود. شفافیت در اعلام مبلغ جمعآوریشده و نحوه توزیع، اعتماد مردم را حفظ میکند.
۵. از مدرسه و نهادهای حمایتی مطالبهگری کنند
مدیران مدارس، انجمن اولیا و مربیان و نهادهای محلی باید فهرست دانشآموزان نیازمند را ــ بدون افشای هویت آنان ــ تهیه کنند و برای تامین وسایل اقدام کنند. کمک نباید صرفاً به صدقهی فردی وابسته باشد؛ مدرسه و نهادهای مسوول نیز در برابر دسترسی برابر به آموزش وظیفه دارند.
۶. از تحقیر و نمایش تفاوت طبقاتی جلوگیری کنند
نباید دانشآموزی بهخاطر نداشتن لوازم نو سرزنش یا در برابر دیگران معرفی شود. مدرسه میتواند استفاده از وسایل ساده و مشابه را عادی کند و از رقابت بر سر برند و ظاهر لوازمالتحریر جلوگیری نماید.
۷. مساله را از راههای قانونی و مدنی پیگیری کنند
مردم میتوانند از انجمنهای والدین، شوراهای محلی و رسانهها بخواهند که دربارهی قیمت لوازمالتحریر، حمایت از خانوادههای کمدرآمد و توزیع عادلانهی کمکها پاسخگو باشند. کمکهای مردمی ضروریاند، اما جای سیاستگذاری درست، کنترل گرانی و حمایت اجتماعی پایدار را نمیگیرند.
جمعبندی
بهترین راه، ترکیبی از کاهش هزینه، خرید و کمک جمعی، حفظ کرامت کودکان و مطالبهگری از مسوولان است. نباید بار کامل این بحران بر دوش خانوادهها گذاشته شود؛ تحصیل و امکانات پایهی مدرسه، حق هر کودک است، نه امتیازی برای خانوادههایی که توان مالی بیشتری دارند.
