نخست نیوز – سعید کوشافر – چنانکه رهبری در پیام خود کارگزاران نظام را دلسوز دانسته و بر اتحاد مقدس تاکید دارند.
توقع می رفت این گروه کوچک اما پر سر و صدا حداقل تا بعد از جنگ زبان در کام گیرند و حتی اگر شده برای مدتی هرچند کوتاه به جای سخن گفتن سر در گریبان تفکر فرو برند، اما نشد که نشد .
همچنان شعارها پابرجا و پوستر نوشته ها در کنار خیابان به نمایش درآمد .
دوم، بعد از جنگ چهل روزه کشورمان گرفتار محاصره دریایی آمریکا شد طی همان یکی دو ماه هم به اندازه کافی تامین مواد اولیه تولید مساله ساز شده بود و با محاصره دمشکل مضاعف گشت، اما تولید رکن اقتصاد کشور است و نمی توان آن را تعطیل کرد حداقل در تئوری اینگونه است .
پس تولیدکنندگان دست به زانو گرفته اراده کردند که دین شان را به اقتصاد کشور ادا کنند حتی اگر افتاد مشکل ها.
اما انگار قسمت نبود چرا که وزارت نیرو پا روی گلوی صنعت گذاشت و برق شان را قطع کرد. حتی دستور رییس جمهور هم کارساز نشد و قطع برق فقط در تعداد محدودی شهرک صنعتی آن هم فقط نصف شد .
بماند که طی این مدت محدودیت صادرات چه به روزگار تجار آورد به ویژه آن ها که در کشور هدف سرمایه گذاری های زیادی برای بازاریابی کرده بودند.
سوم، گرانی دست از سر کشور برنمی دارد انگار قرار نیست کسی آبی بر آتش تورم بپاشد به ویژه که این بار نوک تیز تورم مواد غذایی و کالاهای اساسی را هدف گرفته و رها نمی کند.
در مقابل اما دولت به افزایش متناسب حقوق کارمند و دستمزد کارگر رضایت نمی دهد، بازنشسته ها از کاروان زندگی جا ماندند و مستمری بگیران در حسرت معوقات روزشماری می کنند، اجاره خانه ها بالا و بالاتر می رود و مردم هر روز فقیر و فقیرتر می شوند. دیگر خبری از قشر متوسط گرداننده چرخ بازار نیست و انگار گرد غم بر زندگی بخش عمده ایرانیان پاشیده اند .
چهارم، بزرگان و عقلای قوم دور هم جمع می شوند و تدبیر می کنند .این شرایط مردم ،بنگاه های اقتصادی و جامعه مدنی با آنچه برای پشتیبانی جنگ نیاز هست همخوانی ندارد.
مردم ناامید، تولید کننده دلسرد و جامعه گرفتار نفاق و اختلاف همان چیزی است که دشمن به آن چشم طمع دوخته است.
دشمن مروت ندارد کافیست سیگنال ضعف مخابره شود تا دست به تجاوز و خونخواری بگشاید.
رهبری به عنوان عمود خیمه نظام پیام می دهد و اتحاد را مقدس می داند ،مسوولان را دلسوز معرفی می کند و مردم را دعوت به پشتیبانی از آن ها می نماید .
بهانه ای برای عدم درک شرایط حساس کشور باقی نمیماند، مگر آنکه هدفی پت پرده پنهان باشند اما چه باک بسیارند آنان که آگاهانه و ناآگاهانه در توهمات باندی و جناحی گرفتارند ،بماند که رسانه هم دارند و شاید در رسانه ملی هم نفوذ کرده باشند.
آخر، شک ندارم این روزها هم می گذرد .سربازان دلاور ایران در سپاه و ارتش تودهنی محکمی به دشمن خواهند زد و دست تجاوزگر را قلم می کنند. اما هرگز از خاطر نخواهد رفت روزهایی که دانش آموزان غم امتحان داشتند ،مردم درد نان، تولید کننده و صادر کننده نگرانی برق و گاز و مواد اولیه و جامعه در التهاب و انشقاق می سوخت ،اماگروهی انگار در دنیای موازی زیست ابلهانه دارند و هنوز در ایام رقابت های انتخاباتی جا مانده اند. برای مسوولان شایعه می سازند و هیزم کش ناامیدی جامعه و به تبع آن کشور شده اند.










