نخست نیوز – در سوی دیگر، فوتبال ایران قرار دارد ،تیمی که با وجود حضور در یکی از گروههای نسبتاً مناسب، با سه تساوی و سه امتیاز از صعود بازماند، در حالی که پیش از آغاز مسابقات، وعده صعود با چهار امتیاز داده شده بود.پس از این ناکامی، انتظار افکار عمومی، ارائه یک گزارش فنی و پذیرش مسئولیت بود، اما سرمربی تیم ملی، بخش مهمی از اتفاقات را به آزمایش الهی، کارما، و کائنات نسبت داد، گویی ضعفهای فنی، اشتباهات تاکتیکی، ناهماهنگیهای کادر فنی و تصمیمات مسابقه، بیش از آنکه محصول عملکرد انسانی باشند، حاصل نیروهایی خارج از زمین فوتبال بودهاند.اما مسئله فقط نیمکت تیم ملی نیست.
ریشه اصلی را باید در ساختار مدیریتی فوتبال ایران جستوجو کرد، ساختاری که سالهاست پاسخگویی را با روایتسازی جایگزین کرده است.نماد این رویکرد، همان برنامه تلویزیونی بود که رئیس فدراسیون فوتبال، در پاسخ به پرسش مجری درباره پرونده پرهزینه ویلموتس، به جای ارائه توضیحی شفاف، با کنایه گفت ،قرارداد در جیب کت من است. پاسخی که نه ابهامات را برطرف کرد و نه مطالبه افکار عمومی برای شفافیت را پاسخ داد.فوتبال امروز جهان با علم، فناوری، مدیریت و مسئولیتپذیری پیش میرود، اما تا زمانی که ناکامیها به کائنات سپرده شود و پرسشهای مدیریتی با کنایه پاسخ بگیرد، و پاسخگویی جای خود را به فرا فکنی بدهد نمی توان انتظار داشت فوتبال ایران به جایگاه شایسته خود بازگردد.حافظ شیرازی، قرنها پیش ، سرنوشت چنین رفتارهایی را در یک مصرع ماندگار خلاصه کرده است .هرکسی آن درود عاقبت کار که کشت
مهرشاد عنبری










