چه عضوی به درد آورد روزگار

نخست نیوز –  در شرایط بحرانی عموما اعضای یک خطه که در معنای دیگر آن موطن می گویند به فریاد هم می رسند و دست بخش های پایینتر را می گیرند .حتی در صورت بروز بحران های انسانی تمام اعضای جوامع دیگر هم به یاری مردم می شتابند. این روزها کشور ما دچار جنگ و خسارت های آن و محاصره اقتصادی شده ، اتفاقی که باعث بروز مشکلاتی در عرصه معیشت قشر گسترده ای از مردم ایران شده است.

محاصره اقتصادی و صدمه دیدن بخش های تولیدی باعث شده تا علاوه برکمبود در برخی کالاهای اساسی و نیازهای ضروری قیمت ها هم افزایش پیدا کند.

این افزایش قیمت تا حدی طبیعی است ،اما به نظر می رسد چند برابر شدن قیمت ها عادی نیست به ویژه که در جریان دستمزدها و حقوق چند برابر نشده و همین باعث شده تا بخش زیادی از مردم گرفتار تنگدستی شوند.

روال درست ماجرا باید اینگونه باشد که از بالاترین مدیر کشور که در جریان تامین کالا و قیمت ها نقش دارد تا تولید کننده از وارد کننده تا بنکدار و در نهایت عرضه کننده کادرها و خدمات در فروشگاه دست به دست هم دهند و نهایت تلاش خود را برای کاستن از التهاب غیر واقعی و افزایش قیمت ها بکار گیرند ، اما متاسفانه این اتفاق شکل نگرفته و در بسیاری از موارد درست خلاف جهت شنا می کنیم. یعنی از کارخانه و تولید کننده اصلی تا بخش واردات مواد اولیه ،بنکدار و شرکت توزیع و حتی فروشنده هرجا که توانایی وجود دارد به نظر می رسد حرکت ها برای احتکار و افزایش قیمت ها صورت گرفته است.

یعنی مردم بجای ترهم به همنوع خود که گرفتار گرانی و مشکلات معیشتی شدند ،به سود آوری بیشتر فکر می کنند،حتی کاسب محله هم وقتی می بینند برنج یا روغن یا پودر رختشویی درحال گران شدن است،آن را در انبار نگه می دارد تا با بالاترین قیمت بفروشد همین اتفاق در بنکداری و کارخانه و… در سطح بسیار بالا و مقیاس های بزرگتر رخ می دهد.

تا بوده ایرانیان را به هم نوعدوستی می شناختیم ،پرسش اینجاست که ما را چه شده که گرفتار این حجم از حرص و آز ،خودبینی و خودخواهی شدیم.چرا گمان می کنیم اگر امروز بتوانیم چند صد میلیون یا میلیارد بیشتر سود کنیم ،گلیم خود را از آب بیرون کشیدیم؟

شاید باید یک بار دیگر به خودمان گوشزد کنیم که«بنی آدم اعضای یک پیکرند» و وجدانمان را اندکی قلقلک دهیم که چرا در مقابل«چه عضوی به درد آورد روزگار ،دگر عضوها را نماند قرار »احساس درد نداریم.

سعید کوشافر