شاید در میان اخبار و گزارشات خبری، همه‌چیز تنها به چند بند خشک و خالی در آیین‌نامه و قانون فرزندخواندگی خلاصه شود؛ اما برای کارشناسان بهزیستی، ماجرا هیچ‌گاه صرفاً تیک زدن چند خانه روی فرم نیست؛ آن‌ها روبه‌روی آدم‌هایی می‌نشینند که رویایشان «پدر» یا «مادر» شدن است، اما تصمیمشان باید به نفع کودکی گرفته شود که هنوز حتی نمی‌داند دنیا چه شکلی است. اینجا معیارها فقط سن، درآمد و سلامت روان نیست؛ نگاه، لحن، حتی مکث‌های میان جمله‌ها معنا دارند. هر پاسخ، هر تردید، می‌تواند تصویری از آینده‌ کودکی را شکل دهد که قرار است در آغوش همین آدم‌ها بزرگ شود.

اقدام برای فرزندخواندگی، بیش از آن‌که صرفاً یک روند اداری در بهزیستی باشد، تلاشی است برای پیوند دادن دو نیاز انسانی؛ چیزی میان «آغوش خالی» و «کودکی بی‌پناه» و به همین دلیل هم هر جلسه کمیته فرزندخواندگی به گفت‌وگویی حساس و سنگین تبدیل می‌شود؛ جایی که کارشناسان نه تنها پرونده‌های متقاضیان، بلکه زندگی‌ آنها را مرور می‌کنند.

حالا جمعی از کارشناسان بهزیستی برای تعیین سرنوشت نوزادی که هنوز نه چهره و نه حتی نام و نشانش مشخص نیست، دور میزی در یکی از اتاق‌هایِ آخرین طبقه شیرخوارگاه شبیر نشسته‌اند؛ روزی که برای نخستین‌بار، سازمان بهزیستی استان تهران تصمیم گرفته فرایند بررسی و تصمیم‌گیری در واگذاری کودکان بی‌سرپرست و بدسرپرست را در قالب یک اتاق شیشه‌ای و با حضور اصحاب رسانه برگزار کند تا با این حرکت نمادین، برای شفافیت، اعتمادسازی و نشان‌دادن واقعیات، پشت تصمیم‌های دشوار قدم بردارد.

ساعت از ۸ صبح گذشته و در هرکدام از اتاق‌های آخرین طبقه از شیرخوارگاه، کمیته‌های تخصصی بهزیستی در حال برگزاری است؛ روی یکی از درها، کاغذی چسبانده شده که روی آن نوشته شده «کمیته فرزندخواندگی». همه اعضای کمیته شامل مدیرکل استان تهران، معاون سلامت اجتماعی، کارشناسان دفتر فرزندخواندگی، کارشناس حقوقی و کارشناس خانواده و پشت میز نشسته‌اند. روی میز چند پوشه، با نام‌هایی که هرکدام در انتظار تصمیمی سرنوشت‌ساز هستند، گذاشته شده و پشت هر صندلی، چهره‌هایی نشسته که هر کدام در تصمیم‌گیری برای بهتر شدن سرنوشت کودکان بی‌سرپرست و بدسرپرست نقش دارند.

منبع ایسنا