باران نه، تهران به معجزه نیاز دارد!
به گزارش نخست نیوز، پدرام خسروشاهی
اما گاهی همین نیت خوب، به بزرگترین مانع رشد او تبدیل میشود.
نیت خوب، نتیجهی بد
پدر و مادرها با تصور اینکه تجربهی بیشتری دارند، تصمیم میگیرند چه رشتهای برای فرزندشان مناسب است، چه درسی را بیشتر بخواند، یا حتی با چه روشی درس بخواند.
اما درواقع، این کار باعث میشود احساس مالکیت و استقلال تحصیلی فرزند از بین برود.
دانشآموزی که مدام هدایت میشود، بهمرور «انگیزه درونی» خود را از دست میدهد و فقط برای رضایت والدین درس میخواند.
نقش واقعی والدین چیست؟
پدر و مادر قرار نیست مشاور تحصیلی یا مربی سختگیر باشند.
نقش اصلی آنها، حمایت عاطفی و فراهم کردن محیطی آرام و امن برای یادگیری است.
فرزند شما بیش از هر چیز به کسی نیاز دارد که به او گوش دهد، نه کسی که برایش تصمیم بگیرد.
پرسیدن جملههایی مثل:
> «خودت از این درس چه چیزی خوشت میاد؟»
«دوست داری در آینده چهکاری انجام بدی؟»
بهمراتب سازندهتر است از پرسیدن:
«چرا مثل فلان شاگرد ممتاز نیستی؟»
همراهی، نه هدایت
تحقیقات نشان میدهد نوجوانانی که والدینشان با آنها گفتوگو میکنند، نه دستور میدهند، احساس مسوولیت بیشتری نسبت به درس و آیندهشان دارند.
وقتی فرزند حس کند نظرش مهم است، خودش برای رشد و موفقیت تلاش میکند.
سخن پایانی
محبت، اعتماد و گفتوگو ، پایههای رشد تحصیلیاند.
فرزندتان را قضاوت نکنید ، راهنمایی کنید.
او نیازی به یک مشاور سختگیر خانگی ندارد ؛
بلکه به پناهگاهی امن برای تجربه، اشتباه و یادگیری نیاز دارد.
دیدگاهتان را بنویسید