هیچکس شبیه او نبود

به گزارش نخست نیوز ، دکتر علی خسروشاهی_این واژه یعنی چه؟ مغتنم را در مورد فرصت‌ها به کار می‌برند. فرصت‌ها هم ارزشمندند و هم زودگذر؛ تا نرفته‌اند باید از آن‌ها بهره برد چراکه معلوم نیست مجدد به دست بیایند یا نه. هر آن پدیده ارزشمندی که بعد از مدت‌ها انتظار رخ بنماید و زودگذر هم باشد، مغتنم است. اگر به کسی گفتیم مغتنم، تلویحا گفته‌ایم: تو ویژگی‌های خوبی داری که تا پیش از تو، خبری از این ویژگی‌های خوب در دیگران نبود. تو همانی هستی که باید باشی، اما دیگران نبودند آنی که باید می‌بودند.

رییسی برای ایران یک فرصت بود. امتداد دولت او به اقتصاد داخلی و سیاست خارجی، به سیاست متخلقانه و متقیانه، به حکمرانی مردمی و ایجاد مخرج مشترکی بزرگ‌تر میان مستضعفان و حاکمیت یک جان تازه می‌بخشید. این به معنای نقد نداشتن به دولت سیزدهم نیست؛ اما رییسی همت آن را داشت که فرمان کشور را به سمت تحول بپیچاند و به سمت آن حرکت کند، ولو به نحوه این حرکت، انتقادات کوچک و بزرگی هم وارد باشد.

چه ویژگی‌هایی شهید رییسی را مغتنم می‌کرد؟ پیش از بر شمردن ویژگی‌ها می‌توانیم مطلب را خلاصه کنیم در همین یک جمله که برای رییسی مسوولیت مغتنم بود، نه سمت. او با سمت به عنوان غنیمتی برای بهره‌بری خودش برخورد نکرد، سمت برای او غنیمتی برای خدمت بود. رییسی فرصت خدمت را مغتنم شمرد که خودش مغتنم شد. اما به صورت جزیی‌تر می‌توان گفت:

رییسی یک رییس‌جمهور کاملا مردمی بود. رییسی با بی‌خبر بودن از درد مردم نسبتی نداشت و معنای جدیدی به سفرهای استانی بخشید. سفرهای استانی در دوران شهید رییسی هرچه بیشتر از خصلت تشریفاتی خود فاصله گرفت. اگر لازم بود، سفر به یک استان تکرار می‌شد، به مناطق محروم استان سر زده می‌شد و رییس‌جمهور چهره به چهره با ضعیف‌ترین مردم گفت‌وگو می‌کرد و می‌نشست و بر می‌خاست. دولت سیزدهم موفق شد تکریم مردم را احیا کند و رنگ و بوی اشرافی دولت را از میان ببرد.

رییسی پس از سال‌ها طعم یک رییس‌جمهور همراه با ارکان و آرمان‌های نظام را به ملت و حاکمیت چشاند. او رییس‌جمهوری بود که ساز مخالف نمی‌زد و در عین برخورداری از پایگاه اجتماعی و در عین تلاش شبانه‌روزی، نسبت به مقام ولایت مطیع بود و نسبت به دیگر مسوولان، رفیق. او سعی نمی‌کرد با ادای اپوزیسیون را درآوردن پیش برخی از اقشار مردم محبوب شود.

رییسی جهادگری و عمل‌گرایی را با وزانت علمی و حضور موثر در محافل جهانی جمع کرد. او هم عالم بود و هم عامل. نه ریاست‌جمهوری را با یک پست مدیریتی و پشت‌میزنشینی و خطابه‌نویسی و بی‌تحرک اشتباه گرفت و نه با عمل‌گرایی صرف، وزن این جایگاه را پایین آورد. ریاست‌جمهوری مسندی است هم اجرایی و هم فکری و این عجیب نبود از رییسی که هم کار کند و هم شب عاشورا در یکی از هیئات مهم تهران منبر برود؛ هم کار کند و هم در سازمان ملل باری عکس حاج‌قاسم و باری قرآن را سر دست بگیرد و خطابه‌ای آبرومند ایراد کند.