متأسفانه علیرغم جایگاه مهم و حیاتی مدیران فنی بند ب، به دلایل مختلفی این موقعیت سازمانی کمتر مورد توجه قرار گرفته و به تعبیری بهتر خیلی جدی گرفته نشده است که از نظر من بخشی از آن به عدم نظارت کافی متولیان بخش دولتی و تشکل های حرفه ای گردشگری مرتبط است و بخشی نیز به ضعف تخصصی و تجربی بسیاری از مدیران فنی بند ب بر می گردد و باعث می شود تا مدیران عامل شرکتهای خدمات مسافرتی ترجیح دهند در جهت کنترل و کاهش هزینه های جاری، همزمان مدیرفنی بند ب باشند که البته در صورت برخورداری از شرایط لازم، این اقدام منع قانونی ندارد و یا اینکه با مدیرفنی به صورت غیر رسمی، توافق می شود که پس از صدور تأییدیه توسط اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان و نصب آن در محل در معرض دید شرکت، مدیر فنی در ازای دریافت مبلغی ناچیز و بیمه، حضور فیزیکی کمرنگی در محل شرکت داشته باشد که خود اقدامی غیرحرفه ای و غیر قانونی بوده و به هیچ وجه توصیه نمی گردد.
ضمن آنکه من معتقدم این اقدام خطایی استراتژیک در مسیر شغلی به شمار می رود و در شأن و منزلت مدیران فنی بند ب نیز نمی باشد. در پایان تاکید می شود هم علاقه مندان به فعالیت در شرکتهای خدمات مسافرتی و گردشگری در جایگاه سازمانی مدیریت فنی بند ب و هم مدیران فنی بند ب شاغل در این قبیل تأسیسات گردشگری، باید مهارت افزایی در زمینه های تخصصی مربوط به شرکت های خدمات مسافرتی و کسب تجربه عمیق و میدانی در این حوزه را در اولویت برنامه های رشد شخصی و شغلی خود قرار دهند تا ضمن حفظ منزلت و جایگاه سازمانی، به موفقیت های شغلی روز افزون دست یابند.سازمان های متولی نیز از تقویت و حفظ این جایگاه مهم، تخصصی و تأثیرگذار در شرکتهای خدمات مسافرتی با توجه به شرایط جدید و آسان مهیا شده برای متقاضیان دریافت مجوز بند ب، از طریق اعمال نظارت های مستمر، لازم و کافی غافل نشوند.
احمد دیناری؛ مشاور، سخنران و نویسنده ی حرفه ای سرمایه گذاری گردشگری
دیدگاهتان را بنویسید
برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.