محاصره لنینگراد

نخست نیوز – لنینگراد با وجود تلفات جانی فراوانِ غیرنظامیان در این حصر طولانی هیچ‌گاه به تصرف درنیامد و نهایتاً اتحاد جماهیر شوروی موفق شد آلمان‌ها را عقب براند و شهر را حفظ کند.
کتاب دوجلدی «محاصره لنینگراد» نوشته‌ی دیوید ام گلانتز (زاده ۱۱ ژانویه ۱۹۴۲) مورخ نظامی به توصیف منطقی و دقیق عملیات‌هایی پرداخته که بی‌شک زمینه‌ساز تمام وقایع و ماجراهایی است که بر سر مردم لنینگراد رفته است. جلد اول از ژوئن ۱۹۴۱ تا اکتبر ۱۹۴۲ را شامل می‌شود که برای ورود به این برهه از تاریخ، برخی رویدادها و اتفاقات دیگر نیز که زمینه‌ساز این جنگ بزرگ بوده بیان شده است. جلد دوم از اکتبر ۱۹۴۲ تا ژانویۀ ۱۹۴۴ و حوادث چند ماه پس از آن را در بر می‌گیرد.
در بخشی از کتاب می‌خوانیم: با فرارسیدن موج حملات روسیه از سرتاسر جبهه، سپاه موتوریزه اشمیت هنوز به طور مناسبی در برابر این طوفان روبه‌رشد موضع‌گیری نکرده بود. لشکر ۱۲ زرهی و لشکر ۱۸ موتوریزه در تیخوین سرکوب شده بودند، لشکر ۸ زرهی، ۲۰ موتوریزه و لشکر ۲۵۰ آبی پیاده‌نظام اسپانیا که به‌تازگی رسیده بود، همگی در زنجیره‌ای از استحکامات دفاعی در امتداد جناح طولانی راست سپاه از جنوب‌غرب تیخوین تا مالایا ویشارا در موضعی متزلزل و خطرناک مستقر شده بودند. در تمام این مدت لیب مدام سپاه زرهی‌اش را از تیخوین به عقب می‌راند و گروه بکمن را در جنوب ولخوف با بخشی از لشکر ۸ زرهی و مواضع دفاعی آسیب‌پذیر راست ارتشش تقویت می‌کرد. در سوم دسامبر لیب سپاه ۱ ارتش را از لنینگراد منتقل کرده بود و سه لشکر بکمن را تحت فرماندهی این سپاه قرار داد و آن را با اضافه کردن نیروهایی از لشکر ۸ زرهی تقویت کرد. تا این زمان نیروهای پیاده‌نظام ارتش هجدهم کوشلر خط طولانی‌ای را تا غرب پوشش داده بودند و در پهنای وسیعی از خلیج فنلاند تا شلیسلبورگ در دریاچه لادوگا و در جهت شرق تا خط راه‌آهن ولخوف تیخوین نیرو مستقر کرده بودند…
کتاب دوجلدی «محاصره لنینگراد» نوشته‌ی دیوید ام گلانتز با ترجمه طاهره آشتیانی را انتشارات آرمان رشد در ۴۰۰ صفحه رهسپار بازار کتاب کرده است.

جواد لگزیان