تالکت پارسنز و جامعه‌شناسی سیاست
نخست نیوز – کافه‌دار، میان هیجان بازی و ازدحام مشتریان، گاه با لبخند و گاه با اضطراب، سفارش‌ها را یکی‌یکی آماده می‌کرد اما جذاب‌ترین بخش ماجرا، نه عطر قهوه بود و نه هیجان مسابقه، بلکه تحلیل‌هایی بود که از گوشه و کنار کافه شنیده می‌شد.
هر تماشاگر برای خود یک کارشناس فوتبال بود یکی با شور و حرارت تحلیل می‌کرد و دیگری تاکتیک‌ها را به چالش می‌کشید. اگرچه تفاوت این گفت‌وگوها با برنامه‌های تلویزیونی در آن بود که اینجا خبری از محدودیت‌های رایج رسانه‌ای نبود و هر کس آزادانه دیدگاه خود را بیان می‌کرد.
در میان این بحث‌ها، سخنان یکی از حاضران بیش از همه جلب توجه می‌کرد. او معتقد بود شخصیت و اعتبار یک تیم ملی، تنها در زمین مسابقه شکل نمی‌گیرد، بلکه بازتاب کیفیت مدیریت، برنامه‌ریزی و تصمیم‌گیری فدراسیون فوتبال است. به باور او، وقتی پایتخت کشوری با پیشینه فوتبالی ایران هنوز از داشتن ورزشگاهی مدرن، استاندارد و متناسب با جایگاه فوتبال کشور محروم است، نمی‌توان انتظار داشت سایر حلقه‌های این زنجیره بدون نقص عمل کنند.
او ادامه داد ،فوتبال بدون تماشاگر معنا ندارد. یار دوازدهم، بخشی از قدرت هر تیم ملی است. اگر به هر دلیل امکان حضور گسترده و پرشور هواداران در ورزشگاه‌ها محدود شود، بخشی از سرمایه اجتماعی فوتبال نیز از بین خواهد رفت.
این هوادار همچنین بر این باور بود که مسئولان فوتبال ایران می‌توانستند با برنامه‌ریزی دقیق‌تر، از ظرفیت گسترده ایرانیان مقیم خارج از کشور در رقابت‌های برگزارشده در آمریکا بهره ببرند و ارتباط مؤثرتری میان تیم ملی و هواداران ایجاد کنند. از نگاه او، این موضوع در کنار سایر تصمیم‌های مدیریتی، می‌توانست به تقویت روحیه تیم و افزایش حمایت مردمی کمک کند.
بی‌تردید درباره عملکرد فدراسیون فوتبال، کادر فنی و شیوه مدیریت تیم ملی دیدگاه‌های متفاوتی وجود دارد، اما آنچه کمتر می‌توان درباره آن تردید کرد، ضرورت بازنگری در برخی سیاست‌های اجرایی فوتبال ایران است. فوتبال تنها در مستطیل سبز خلاصه نمی‌شود، از کیفیت زیرساخت‌ها و مدیریت گرفته تا ارتباط با هواداران، همگی در موفقیت یا ناکامی یک تیم ملی نقش دارند.
شاید آن شب، مهم‌ترین تحلیل مسابقه نه از استودیوی تلویزیون، بلکه از میان میزهای یک کافه شنیده شد، جایی که یار دوازدهم فوتبال ایران، بی‌تریبون اما صریح، دغدغه‌های خود را درباره آینده فوتبال کشور بیان می‌کرد.
مهرشاد عنبری
