آیین بهرهبرداری از پروژه های عمرانی شهرداری تربت جام
به گزارش نخست نیوز، سید رضا بخارایی وکیل پایه یک دادگستری_ او در روزگاری که خاک این سرزمین در توفان هجوم بیگانگان لرزان بود، با واژگانش سپری از افتخار و غرور برای ایران ساخت. بااینحال ، تاریخ دقیق زادروز او همچنان در پردهای از ابهام باقیمانده است.
در تقویم رسمی ایران، یکم اسفندماه بهعنوان زادروز فردوسی ثبتشده است. این تاریخ ، هرچند نشانهای از احترام به مقام این شاعر جاودانه است ، اما هیچ سند تاریخی معتبری برای تایید آن وجود ندارد. برخی پژوهشگران ، با استناد به ابیاتی از شاهنامه ، نخستین روز بهمن را بهعنوان روز تولد او برمیشمارند. در این ابیات آمده است:
«چو آدینه هرمزد بهمن بُوَد
برین کار فرخ نشیمن بُوَد»
این اشارات، روز «هرمزد» از ماه «بهمن» و روز جمعه را بهعنوان زادروز فردوسی معرفی میکند. همچنین، در جای دیگر از شاهنامه، حکیم به سن شصتوسهسالگی خود اشاره دارد که مبنایی برای تخمین سال تولد او در ۳۱۹ خورشیدی یا ۳۲۹ قمری شده است.
بااینوجود، شاهنامهپژوهان بزرگی همچون دکتر محمدجعفر یاحقی و دکتر جلال خالقی مطلق، این برداشتها را فاقد اعتبار دانستهاند. به باور آنان ، هیچ سند تاریخی موثقی برای تعیین تاریخ تولد فردوسی در دست نیست و این ادعاها بیشتر از سوی علاقهمندان به مقام فردوسی مطرحشده است.
اما آیا واقعا تاریخ دقیق زادروز فردوسی اهمیتی دارد؟ پاسخ به این پرسش در میراث گرانبهای او نهفته است. فردوسی ، با سرودن شاهنامه ، افسانهها و روایتهای پراکنده ایران باستان را به رشتهای یکپارچه از هویت، عشق به وطن و انسانیت بدل کرد. جایگاه او فراتر از مرزهای زمان و مکان است.
بزرگداشت فردوسی، نه به خاطر روز تولدش ، بلکه برای اندیشه بلند و هنر بیبدیل اوست. او نماد ایستادگی، افتخار و جاودانگی است. شاهنامهاش همچون گوهری بیهمتا ، برای همیشه در دل ایرانیان و تاریخ بشریت خواهد درخشید.
دیدگاهتان را بنویسید
ببخشید، برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید