رعایت حریم شخصی ؛ حدومرز کنجکاوی
به گزارش نخست نیوز ، فائزه شاهمنصوری
اینکه کسی طلاق گرفته وسیله‌ای را از کجا خریده ، یا چرا هنوز بچه‌دار نشده ، جزیی از حریم خصوصی اوست ؛ اطلاعاتی که فقط خودش تصمیم می‌گیرد کی و با چه کسی در میان بگذارد.
ما انسان‌ها ذاتا کنجکاو هستیم. مغز ما برای کشف، تحلیل و دانستن طراحی‌شده . اما کنجکاوی سالم با فضولی آسیب‌زننده فرق دارد. کنجکاوی سالم به رشد و یادگیری می‌انجامد ؛ اما وقتی این میل به دانستن، بدون اجازه وارد دنیای شخصی دیگران شود ، تبدیل به تجاوز روانی می‌شود . آن هم تجاوزی که شاید قربانی حتی نتواند به زبان بیاورد که ناراحت است.
بیایید بپذیریم که هر انسانی مرزهایی دارد. مرزهایی که مثل دیوار شیشه‌ای‌اند ؛ دیده نمی‌شوند ، اما واقعی‌اند. وقتی از کسی درباره مسایل شخصی‌اش می‌پرسیم ، انگار بدون اجازه وارد خانه‌اش شده‌ایم. شاید خودش لبخند بزند ، طفره برود یا حتی پاسخ بدهد ؛ اما این‌ها بی‌معنای راحت‌بودن او با سوال ما نیست.
شاید بگوییم: «فقط پرسیدم ، قصد بدی نداشتم . » اما نیت خوب ، همیشه نتیجه‌ی خوب نمی‌دهد. ما مسوول تاثیر رفتارمان هم هستیم، نه‌فقط نیت پشت آن.
فرهنگ ما، متاسفانه گاهی مرز نداشتن را با صمیمیت اشتباه می‌گیرد. فکر می‌کنیم برای نزدیک‌تر شدن به دیگران باید بیشتر درباره‌شان بدانیم ؛ حتی اگر آن “بیشتر” ، حق ما نباشد .
و اما یک‌راه ساده برای تمرین این احترام:
پیش از پرسیدن هر سوال شخصی ، با خودمان خلوت کنیم و بپرسیم : آیا دانستن پاسخ این سوال ضروری است ؟ ندانستنش چه آسیبی به من می‌زند ؟ آیا مشکلی حل را می‌کند یا صرفا حس کنجکاوی‌ام مرا قلقلک می‌دهد؟
اگر دیدیم ضرورتی نیست، سکوت کنیم.
سکوتی که نشانه بلوغ، احترام و رابطه‌ای امن است.
اگر سوال یا دغدغه‌ای روان‌شناختی دارید، با مشاور در ارتباط باشید.
دیدگاهتان را بنویسید
برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.