دستان خالی ورزش در پاریس!

به گزارش نخست نیوز:  محمدرضا نصرالله زاده_بازی‌های المپیک ۲۰۲۴ پاریس در حقیقت تازه دارد برای کاروان ما آغاز می‌شود. المپیکی که به ما نشان داد که در ورزش و علی‌الخصوص رشته‌های المپیکی طی سالیان گذشته هیچ کار خاصی انجام‌نشده است.

متاسفانه مشخص نیست که این فرهنگ اشتباه قناعت در ورزش از چه زمانی و توسط چه کسی در این ورزش نهادینه شد، که سقف آرزوهای ورزشکاران ما تا این اندازه تنزل پیدا کرد! و این تفکر برایمان جا افتاد که به حداقل‌ها در ورزش قانع باشیم. یعنی همین‌که سهمیه المپیک را دریافت می‌کنیم، یعنی فاتح المپیک شده‌ایم و دیگر تلاشی برای بهترین بودن خودمان انجام نمی‌دهیم و این اصلا تفکر درستی نیست! البته این ادعای کیفی بودن کاروان‌های ورزشی هم از سوی مسوولان ورزش ایران در طی سالیان گذشته، صرفا شعاری بود که توسط آن‌ها مطرح شد، اما در حقیقت ماجرا چیز دیگری بود! برای مثال زیاد راه دور نرفته و همین تیم‌های اعزامی به المپیک پاریس را مثال می‌آوریم.

تیراندازی ما چه وضعیتی داشت؟ تیروکمان چه راهی را رفت؟ وضعیت تنیس روی میز و آدم‌های تکراری آن به کجا ختم شد؟ قایقرانی و مدعیان آن به کجا رسیدند؟ شنا، کجای داستان قرار گرفت؟ شمشیربازی چه گلی بر سر کاروان زد؟ و …
البته همان‌طور که پیش‌بینی می‌شد، بازهم، همه چشم امید ورزش مان به کشتی، وزنه‌برداری و تکواندو است، رشته‌هایی که در این کویر شوره‌زار ورزش ایران شاید بتوانند دوباره امیدها را زنده کرده و با تک مدال‌های خود رخوت را از جامعه ورزش ایران بزدایند! به‌شرط اینکه با این اتفاق مدیران کم‌کار ورزش ایران پشت آن موفقیت‌های احتمالی پنهان نشده و همه‌چیز را به‌پای‌خود و عملکردشان نگذارند که امیدواریم این‌گونه شود! اما به‌درستی و با توجه به‌تمامی اتفاقات حادث‌شده در ورزش که ماحصل آن را در المپیک می‌بینیم، هنوز حق مطالبه گری را برای جامعه ورزش محفوظ دانسته و می‌دانیم و امید آن داریم که مسوولان ورزش و کمیته ملی المپیک پاسخگوی سوالاتی باشند که اندک، اندک دارد بر تعداد آن‌ها هم هرلحظه افزوده می‌شود! سوالاتی ازاین‌دست که دوستان در ورزش ایران چه کاشته بودند،
که انتظار درو آن را در المپیک داشتند و …