تالکت پارسنز و جامعه‌شناسی سیاست
نخست نیوز – این تغییر وضعیت، تنها یک جابه‌جایی اداری نیست، بلکه نشانی از یک روند نگران‌کننده در فوتبال ایران است.
اگر این روند با واکنش و نظارت دقیق سیاست‌گذاران همراه نشود، جای خالی سایپا به زودی توسط باشگاه‌هایی نظیر پیکان نیز احساس خواهد شد. خروج شرکت‌های بزرگ صنعتی از چرخه تیمداری، خلأ بزرگی ایجاد میکند که با ورود سرمایه‌گذاران خصوصی، به سرعت پر خواهد شد، اما این ورود لزوماً به معنای توسعه فوتبال نیست.
در حالی که انتظار می‌رفت فراکسیون ورزشی مجلس با تدوین قوانین شفاف، مسیر ورود صنایع به فوتبال را تسهیل کند، اما شاهد نوعی بی‌تفاوتی ساختاری هستیم که راه را برای واسطه‌ها و فرصت‌طلبان باز میکند . خطر اصلی در اینجا، تغییر مدلها از استعدادآفرینی به سودآفرینی است. در مدل‌های مدیریت خصوصیِ بدون نظارت، هزینه‌های گزاف عملیاتی (از اجاره زمین تا تجهیزات و اردوها ،و …) باعث می‌شود مدیران به جای سرمایه‌گذاری روی استعدادهای درخشان، به سمت استفاده از بازیکنان کم‌هزینه یا حتی بازیکنانِ غیرتخصصی (با اتکا به روابط اجتماعی و نفوذ مالی) بروند. این روند، نه تنها کیفیت فوتبال را تخریب میکند، بلکه مستقیماً باعث حذف نخبگان و استعدادهای جوان از مسیر پیشرفت در مستطیل سبز می‌شود.
مهرشاد عنبری
