حکومت در جایگاه پدری برای ملت

نخست نیوز، غلامرضا بنی اسدی_در این نوشتار اما می خواهم برای شانِ پدری به یک نمونه دیگر توجه دهم؛ حکومت. فکر می کنم، شان پدری حاکمیت نسبت به آحاد مردم یک بایستگی حکمرانی است. حتی پیرترین شان را باید فرزند خود بداند و برای تمشیت امورش بکوشد. نیاز هایش را برآورد و جز به تکریم به او ننگرد.

مردم از دو سو قابل احترام اند. اول این که عیالِ خدایند و واجب الاحترام و دوم این که صاحب حق اند. حکومت به رای آنان شکل گرفته و استواری خود را هم مدیونِ اقبال و پشتوانه سازیِ آنان است. مردم اربابِ رجوع اند و مسوولان از اول تا آخر به استخدام در می آیند تا به مردم خدمت کنند. بالاتر از این هم شانی وجود ندارد. امام عسکری(ع) در این باره می فرمایند:” خَصْلَتانِ لَیْسَ فَوْقَهُما شَیءٌ: الاْیمانُ بِاللهِ، وَنَفْعُ الاْخْوانِ؛ دو خصلت و حالتی که والاتر از آن دو چیز نیست، عبارتند از: ایمان و اعتقاد به خداوند، نفع رساندن به برادران دینی.” این نفع رسانی وقتی با نگاهِ پدرانه غنی سازی شود می تواند جامعه را در همه حوزه ها به استغنا برساند. نگاهِ پدر مهربان است. در سخت ترین برخوردها باز مهربانی در آن موج می زند.

تلخی کلامش هم نهایت به شیرینی می زند چون آن اخم و این تَخم، برای بهتر سازی زندگی اوست. برای خود چیزی نمی خواهد پدر. حتی برای خود جز بهتر سازی زندگی خانواده، شانی قایل نیست. دلیلِ به حلاوت منتهی شدن تلخ گفتار و رفتارش هم همین است. اگر حکوکت در جایگاه پدری جامعه بتواند، خیرخواهی خود را اثبات کند، تلخ ترین فرزندانش هم شیرینی اعمال قانون را به جان نوش خواهند کرد. البته فرزندانی که به ناسپاسی رابطه پدر- فرزندی را قطع نکرده باشند.

اینان هم کسری بسیار کوچک اند. قریب به اتفاق مردم، بر فرزندی خود به کشور و انقلاب، باوری به یقین رسیده دارند. رفتار پدرانه حاکمیت می تواند مشکل گشا، امید آفرین و آینده ساز باشد. این هم انقلابی ترین رفتاری است که می تواند فرداها را بهتر از امروز بسازد. چنین رفتاری زیبنده حاکمیتی است که در جغرافیای معرفتی و سرخفامِ انقلاب اسلامی برخاسته اشت…..