بهار موعود
نخست نیوز : بهاری دیگر ، که علی‌رغم تکراری بودنش در ایام حیات همیشه ذوق بخش و شورانگیز است .این بار حلول سال در نیمه‌شب قرارگرفته و چشمانمان تاریکی را نظاره‌گر است .هنوز بوی بهار به مشام نمی‌رسد و هنوز روشنایی روز در چنبره غوغاهای همیشگی قرار نگرفته است چه بجا و زیبنده خواهد بود اگر در لحظات آغازین سال ، فطرت الهی را از خودمان تحویل بگیریم بیاندیشیم اینک چگونه شخصی هستیم و چطور شخصیتی می‌اندیشیم و چه سان زندگی می‌کنیم آیا نشاط ایمان، انگیزه خدمت ، انرژی محبت و قدرت آرامش در ما حلول کرده است ؟ آیا با سال‌های پیش تفاوت محسوسی داشته‌ایم و اساسا چه فرقی کرده‌ایم ؟ اگر اندیشه و پندارمان همچون سال‌های قبل است باید کاری کنیم که از جمود ذهنی خارج شویم و تحولی و تغییر وجهشی را اراده کنیم تا وجود از خمودگی رهایی یابد ، بهار را در لایه‌های عمیق ضمیر و اندرون گم‌شده تجربه کنیم و در بهار 1402 خاطره‌ای بزرگ را رقم بزنیم و با خانه‌تکانی دل وجودمان را بهاری سازیم باور کنیم که بهاری ارزشمند و روح‌نواز در سراپرده درونمان منتظر ظهور است تا جوانه‌زده و شکوفا شود وایمان بیاوریم که درون آدمیزاد عالم کبیر و دنیای بیرون عالم صغیر می‌باشد .
وَ فِی الْأَرْضِ آیاتٌ لِلْمُوقِنِینَ «20» وَ فِی أَنْفُسِکُمْ أَ فَلا تُبْصِرُونَ «21» آیات 20 و 21 سوره ذاریات
با خیزشی بلند خود را برای نوگشتن و رویش و تحول مهیا کنیم چه نیکوست با غبارزدایی و زدودن آلودگی‌ها و زنگارهای وجودمان به باغبانی خویش همت گماریم هرجایی از ذهن و قلبمان که علف‌های هرز کینه و انتقام و نفرت روییده است از بیخ و بن برکنیم و به‌جای آن گل‌های عشق و محبت و دوستی بکاریم .بدبینی‌ها را از وجودمان زدوده و قضاوت‌ها را حتی‌الامکان متوقف و به عالم مشاهدات و مکاشفات روی‌آوریم .حرص و طمع را دشمن خویش دانسته و به انفاق و بخشش و دهش روی‌آوریم و با خود تکرار کنیم که روزهای تکراری پیشین عاقبت اش پوچی ،بیهودگی و بطالت است و مغایر باهدف خلقت و آفرینش و خلاف فطرت انسانی است .بایستی کاری کنیم که هرروزمان بهتر از دیروز باشد و فردایمان باشکوه‌تر از امروز .
همیشه باورها را با تدبر ، تفکر، تحقیق و مطالعه پاکسازی و به‌روزرسانی کنیم در آراء و عقاید اهل حکمت و معرفت که ما را به سرچشمه‌های شیرین حقیقت نزدیک‌تر می‌سازد تفحص و مداقه داشته باشیم داوری چشم و گوش را باور نکنیم و به زبان اجازه آزادی زیان ندهیم از مراقبه و تقوی غفلت نورزیم بگذاریم که احساس هوایی بخورد و حکم آزادی عقل را از زندان تن و هوس صادر نماییم باورهایمان را جدی بگیریم و آن‌ها را در معرض نقد و بررسی و چالش قرار دهیم تا به استحکام و قوام لازم رسیده و به مدد عقلانیت ، مکاشفه ، الهام و اشراق تنومند شود از آموختن دمی غافل نشویم .از همه‌کس و همه اتفاقات و تمامی جریانات درس بگیریم وزندگی را به‌مثابه مدرسه‌ای بدانیم که در آن خالق هستی‌بخش به‌عنوان رب و مربی حضور دارد اجازه ندهیم ظلمات در اندیشه‌مان راهی داشته باشد و نگذاریم در انتهای زندگی با افسوس و حسرت مواجه شویم تا با دست‌خالی و ذهن تاریک دنیا را ترک کنیم درحالی‌که هیچ بهاری قادر به خرمی ورویش ما نخواهد بود. پس قبل از آنکه فرصت را از دست بدهیم و به بهار طبیعت برسیم بیندیشیم که چگونه بهار را در دل‌وجانمان جاری سازیم و در این عصر و زمانه‌ای که بوی انسانیت و معنویت کمتر به مشام می‌رسد و تکنولوژی و فناوری فریبنده ، قدرتش را به سیاست تفویض کرده تا چنبره استعمار و استحمار ، هرروز وسیع‌تر و گسترده‌تر و سلطه اهریمنان بر جان و فرهنگ و آرمان تمدن‌های بشری و ادیان الهی بیشتر گردد آماده شویم هریک باغچه‌ای الهی در ذهن و قلبمان داشته باشیم و به انتظار بهار موعود لحظه‌ها را آب‌پاشی و باورهایمان را آبیاری کنیم تا خداوند آفریننده بهار و خالق فصول ، دل‌وجانمان را گلستان کند .
دیدگاهتان را بنویسید
برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.