اینجا شهر به جای رفاه ، به ما خسارت می‌زند!
شهر خانه دوم ماست جایی که هر روز با قدم زدن در پیاده‌روها و رانندگی در خیابان‌هایش نبض زندگی را حس می‌کنیم.
به گزارش نخست نیوز – علی عدالتیان _ اما مدتی است که این خانه برای شهروندان به محیطی پرمخاطره وخسته‌کننده تبدیل شده است. کافی است صبح‌هنگام از خانه خارج شوید تا با واقعیتی تلخ مواجه شوید. خیابان‌هایی که بیش از آنکه شبیه مسیر عبور و مرور باشند به میدان چاله‌چوله‌ها شباهت دارند و پیاده‌روهایی که پیمودن‌شان نیازمند مهارت‌های بندبازی است.گلایه ما از عدم رسیدگی نیست بلکه از اولویت‌بندی‌ها است. به عنوان شهروندانی که در این شهر زندگی، کار و رفت‌وآمد می‌کنیم حق داریم بپرسیم چرا ترمیم آسفالت یک خیابان باید ماه‌ها به تعویق بیفتد تا زمانی که خسارت‌های سنگین به جلوبندی خودروهای مردم وارد شود؟
آیا هزینه‌ای که یک راننده برای تعمیر خودروی خود به دلیل افتادن در چاله‌های عمیق می‌پردازد کمتر از هزینه لکه‌گیری به‌موقع توسط شهرداری است؟
این چرخه معیوب جز تحمیل هزینه‌های اقتصادی به مردم و ایجاد استهلاک زودرس چه دستاوردی داشته است؟
وضعیت پیاده‌روها حتی از این هم اسف‌بارتر است. برای یک سالمند، یک مادر با کالسکه، یا فردی که با عصا حرکت می‌کند، پیاده‌روی شهر نه یک مسیر عبور که یک مانع جدی است. موزاییک‌های لق، حفاری‌های رهاشده که با خرواری از خاک پر شده‌اند و جوی‌های آبی که در برخی نقاط امنیت عابران را تهدید می‌کنند. سیمای شهر را زشت و ایمنی آن را سلب کرده است.
ما مردم این شهر از متولیان امر تقاضا داریم که به جای پروژه‌های پرزرق‌وبرق و گاه کم‌اثر گوشه چشمی به زیرساخت‌های ضروری داشته باشند. بودجه‌های شهر متعلق به شهروندان است و انتظار می‌رود در جایی هزینه شود که بیشترین تأثیر را بر کیفیت زندگی روزمره آن‌ها دارد. رفع این چاله‌ها تنها پر کردن چند گودال نیست. بلکه بازگرداندن آرامش به رانندگی و امنیت به پیاده‌روی است.
امیدواریم این صدای گلایه که نه از سر عناد بلکه از سر دلسوزی برای شهر است به گوش مسئولان برسد و شاهد اقدامات عملی و سریع برای ترمیم و بهسازی معابر باشیم. شهر شایسته بهتر از این‌هاست و شهروندان سزاوار احترام بیشتری در عبور و مرور روزانه‌شان هستند.
