“امید” نیاز امروز

نخست نیوز : مانند احساس ناامنی که از خود ناامنی بدتر است. درعین‌حال مگر راهی جز “امید” وجود دارد. باید احساس امید را در جامعه تقویت کرد حتی اگر نشانه‌های آن کم‌رنگ‌تر از همیشه باشد. به قول مهاتما گاندی ” جایی که احساس عشق هست زندگی هم هست.”

حتی اگر گفته شود که “احساس”مفهومی در تضاد باعقل و منطق است،  هم مقدس است. در زندگی همه ما گاهی پیش می‌آید که با حساب سرانگشتی ، تعقل ورزی و دوتادوتا کردن، وضعیت برای ادامه زندگی و معاش بغرنج می‌شود، اما احساسمان بد نیست و بااحساس خوبمان و امیدمان، تنگناها را دور می‌زنیم وزندگی می‌کنیم.

بسیاری از پدران و مادران ما در این وضعیت، بارها زیسته‌اند و از دنیا رفته‌اند. آن‌ها سرشار از رنج بودند اما کمتر احساس رنج داشتند.

جامعه شناسان و صاحب‌نظران زیادی در این دوماهه اخیر راه‌حل‌هایی برای برون‌رفت از وضعیت کنونی کشور ارایه دادند؛ اما اگر جامعه در ناامیدی مفرط باشد هیچ‌کدام از این چاره‌جویی‌های امروز، راه به‌جایی نخواهد برد.

بخش‌های مهمی از جامعه امروز ایران، نامیدانه به زندگی و میهن خود می‌نگرند درحالی‌که امید به تغییر، زیربنای هر بنیادی ست.

امروز به باور بسیاری از صاحب‌نظران اپیدمی ناامیدی، بخش‌هایی از جامعه ایران را فراگرفته است. آماری که این روزها از مهاجرت شهروندان منتشر می‌شود مصداق روشنی در این زمینه است.

طبقه متوسط نیز نسبت به آینده خود دچار اضطراب است و دیگر حاضر نیست بنشیند و بگوید” چو فردا شود فکر فردا کنیم.” او بعد از سال‌ها فردا فردا کردن، صبر و بردباری داشتن، امروز زودتر از هر زمان دیگر می‌خواهد تکلیف خود را از باقیمانده عمر و داشتن یک زندگی معمولی بداند.

ثبات اجتماعی و اقتصادی شاید مهم‌ترین ستون برای رسیدن به امید پایدار در جامعه باشد. باور کنیم دیگر قابل‌تحمل نیست این‌همه تورم و دلاری که افسارگسیخته در نوسان است و مستقیم زندگی پهنه وسیعی از جامعه را تحت تاثیر خود قرار می‌دهد.

برای برگرداندن امید، ابتدا باید ثبات داشت و تعادل را به جامعه برگرداند. اصلاحات آغاز شود و دولتی مدرن محک بخورد. برای اینکه اپیدمی ناامیدی تسری پیدا نکند می‌بایست نظم اجتماعی بازسازی شود و فضای سنگین تحریم و فشارهای بین‌المللی به کناری رود تا هوایی تازه بیاید و روحی تازه‌تر در کالبد جامعه شروع به دمیدن کند.

اگر جامعه امروز ایران به یک اصلاحات عمیق و حقیقی امیدوار نشود، ممکن است چونان آتشی زیر خاکستر بماند و هرازگاهی با چاشنی خشونت دوباره و چندباره، هویت خود را نمایان کند.