ارکان آشوبهای اخبر

نخست نیوز : گروهی که اگر سکوت کنند بهتر است. اینها حرف هایی می زنند که بیشتر مانند رجز خوانی است و گزینه هایی را مطرح می کنند که بیشتر مردم را تحریک می کند.
دوم،مردم : عمده این قشر تحت تاثیر جوسازی رسانه های خارجی و فضای مجازی قرار دارند.نه تحلیل درستی از وضع موجود دارند و نه دکترینی برای اعتراض یا حتی حضور در خیابان . اینها تحت تاثیر شعارهای ساخته دست رسانه های آنور آب قرار گرفتند و چون در دبستان و دبیرستان دائم به آنها امرونهی شده مقابل امربه معروف و نهی از منکر موضع دارند،چون کسی حرف شان را نشنیده حرف برای گفتن بسیار دارند. واقعیت این است که خودشان هم میدانند میان آنچه میخواهند با آنچه در رسانه های بیگانه مطرح میشود ،فاصله از زمین تا آسمان است.آنها برانداز نیستند بلکه فقط میخواهند مسوولان حتی اگر شده اندکی حرف شان را بشنوند وبرای درد شان مرهمی مهیا کنند.
اما جوانان ونوجوانان مانند نسل انقلاب و نسل جنگ وجبهه نیستند.اینها دقیق برخلاف پدران و مادرانشان هستند که عمده مطالبات آنها در محورهای اقتصادی قرار دارد و اگرهم حرفی می زنند از سر مشکلات به وجود آمده طی سالهای اخیر و آینده نا مشخص فرزندانشان است.
مطالبات نسل جوان ونوجوان عموما فرهنگی است. نسل جدید میخواهد خود برای سرنوشتش تصمیم بگیرد، نمیخواهد درحصاری از باید ونبایدهای غیر واقعی گرفتار شود. آنها ضد دین نیستند اما تندروی های دینی را هم تحمل نمیکند.
سوم، نیروهای انتظامی:بخش اول نیروهای مشخص انتظامی و پلیس هستند. اینها طبق وظیفه در خیابان ها حضور دارند و البته گاهی هم خارج از وظیفه عمل می کنند.
بخش دوم، نیروهای بسیج هستند ، که بنا به درخواست فرماندهان شان در صحنه حاضر می شوند.
بخش سوم لباس شخصی ها هستند. تعریف لباس شخصی از نظر نظام نیروهای امنیتی یا انتظامی هستند که برای شناسایی عاملان اصلی آشوب با لباس مبدل وارد میدان می شوند و چون در عمق میدان هستند بیشتر دیده شده و عمده تصاویر هم از خشونت آنها مخابره می شود.
بخش چهارم، نیروهای خودسر هستند که بدون هماهنگی با نهادهای رسمی و بنا بر احساس و ظیفه شخصی یا به دستور شخصی که بر آنها تسلط دارد وارد میدان می شوند .مسوولیت آنها را کسی گردن نمی گیرد.
چهارم،رسانه ها و خبرنگاران : رسانه ها به دو بخش داخلی و خارجی تقسیم می شوند ،خارجی ها که تحت نظر جمهوری اسلامی فعالیت نمی کنند و داخلی ها که بر کار آنها نظارت می شود.
اگرچه اکنون به دلیل آزادی بیشتر در بیان مطالب و انتشار اخبار و تصاویر ،میدان دست رسانه های خارجی است ، اما دقیقا به همین دلیل نمی توان به درستی اخبار آنها اعتماد کرد ، چون به هیچ نهاد رسمی پاسخگو نیستند. از طرفی دلشان برای مردم کشور نمی سوزد و فقط در جهت اهداف تعریف شده خود عمل می کنند ، پس نمی توان گفت که در جهت منافع ملت و کشور قدم بر میدارند.
اما رسانه های داخلی آنقدر گرفتار خودسانسوری شده اند که اعتماد مردم را از دست داده اند ، روایت اول دست رسانه های خارجی است و رسانه های داخلی حداکثردر مقام دفاع عمل می کنند.
به نظر میرسد حکومت همچنان به هیچ رسانه داخلی اعتماد نداردو قصد هم ندارد یک بازسازی رسانه ای انجام دهدو به گونه ای عمل کند که حداقل در میان مدت اعتماد مردم به سمت رسانه های داخلی سوق یابد. نهادهای مسوول همچنان دراندیشه برگزاری چند همایش و چاپ چند کتاب و نان رساندن به اعضای فلان ستاد انتخاباتی و بهمان افراد موثر درمیان خود هستند.