آیا اولویت ورزش ایران همین بود؟

نخست نیوز – از رسانه‌ها و کارشناسان گرفته تا افکار عمومی، همه یک پرسش مشترک دارند ،آیا در شرایطی که نتیجه‌ای متناسب با این هزینه به دست نیامده، چنین پرداختی با منطق مدیریتی، عدالت و مصالح ورزش ایران همخوانی دارد؟سخن بر سر حق قانونی افراد نیست. اگر قراردادی منعقد شده، اجرای آن نیز تابع قانون است. اما پرسش اساسی اینجاست که چه کسانی این قراردادها را تنظیم می‌کنند و بر چه مبنایی ارقام نجومی را برای مجموعه‌ای تصویب می‌کنند که حاصل کار آن، حذف زودهنگام از بزرگ‌ترین آوردگاه فوتبال جهان بوده است؟ مسئولیت این تصمیم‌ها بر عهده چه کسانی است و چه نهادی باید پاسخگوی افکار عمومی باشد؟کافی است سری به ورزشگاه تاریخی شهید شیرودی بزنیم ،مجموعه‌ای که روزگاری قلب تپنده ورزش ایران بود و امروز زیر بار فرسودگی، کمبود امکانات و بی‌توجهی، نفس می‌کشد. ده‌ها ورزشگاه، سالن و مجموعه ورزشی در سراسر کشور نیز شرایطی مشابه دارند. با تنها بخشی از همین ۱۴۰ میلیارد تومان می‌شد این مراکز را بازسازی کرد، تجهیزات استاندارد فراهم آورد، مربیان توانمند را به میدان بازگرداند و هزاران نوجوان مستعد را به جای حاشیه، وارد مسیر قهرمانی کرد.واقعیت تلخ آن است که امروز بسیاری از باشگاه‌های کشور، به دلیل فشارهای مالی، استعدادیابی را کنار گذاشته و به درآمدزایی از خانواده‌ها روی آورده‌اند. نتیجه این مرکز، از بین رفتن عدالت در کشف استعدادها و محروم شدن هزاران نوجوان بااستعداد از فرصت رشد است. آیا اگر همین منابع در اختیار زیرساخت‌ها، آموزش مربیان و نظام استعدادیابی قرار می‌گرفت، سرمایه‌ای ماندگار برای آینده ورزش ایران خلق نمی‌شد؟این یادداشت خطاب به وزیر محترم ورزش و جوانان و مدیران تصمیم‌گیر کشور است. امروز جامعه ورزش بیش از هر زمان دیگری انتظار دارد که نظام پرداخت‌ها، اولویت‌های بودجه‌ای و شیوه تخصیص منابع مورد بازنگری جدی قرار گیرد. ورزش ایران با تصمیم‌های احساسی، تبلیغاتی و مقطعی پیشرفت نخواهد کرد،بلکه با عدالت و بهره‌گیری از اندیشه دانشگاهیان، متخصصان و مدیران دلسوز، مسیر توسعه را خواهد یافت.تاریخ درباره تعداد پاداش‌هایی که پرداخت شد قضاوت نخواهد کرد، تاریخ خواهد نوشت که مدیران ورزش، منابع این سرزمین را صرف ساختن آینده کردند یا هزینه توجیه ناکامی‌ها. امروز زمان انتخاب است انتخاب میان سرمایه‌گذاری بر انسان و زیرساخت یا تکرار تصمیم‌هایی که نه رضایت مردم را به همراه دارد و نه افتخاری برای ورزش ایران به ارمغان می‌آورد.

مهرشاد عنبری