وقتی حقیقت را حواله قَسَم حضرت عباس (ع) می‌دهند
به گزارش نخست نیوز ، در بسیاری از شهرهای ایران، وقتی پای اثبات راست‌گویی یا جلب اعتماد وسط باشد، هنوز هم نام حضرت عباس (ع) کارساز است. قسم‌خوردن به این نام نه فقط نشانه‌ای از باور مذهبی، که بخشی از سازوکار اعتماد در روابط اجتماعی است؛ رسمی قدیمی که همچنان در فرهنگ عامه زنده است.
بر اساس تعریفی که در لغتنامه دهخدا آمده است، قسم نوعی اقرار و اعتراف است که شخص از روی شرف و ناموس خود بیان می‌کند و خداوند یا بزرگی را شاهدِ حرف یا عمل خود می‌گیرد. قسم به «حضرت عباس(ع)» از جمله قسم‌های رایجی است که مردم نقاط مختلف کشور در گفتار خود به کار می‌برند. حضرت عباس(ع) به دلیل جایگاه ویژه‌ای که در واقعه کربلا دارد، در میان مردم به «علمدار کربلا»، «سقای دشت کربلا»، «قمربنی هاشم» و القاب دیگری مشهور است. از این رو در میان قسم‌های مربوط به «حضرت عباس(ع)» گاهی از القاب آن حضرت نیز در عبارت قسم‌ها یاد می‌شود. در ادامه به برخی از «قسم‌های حضرت عباس(ع)» که در شهرهای مختلف معروف است می‌پردازیم.
در کنگاور استان کرمانشاه یکی از قسم‌های معمول مردم «حضرت عباس وکیلی» است که در هنگام معامله یا خرید و فروش جنس و اختلاف در قیمت اجناس به زبان می‌آورند. در شهر صحنه این استان نیز هنگامی که شخصی می‌خواهد با دیگری شراکت داشته باشد و یا معامله‌ای بکند یا پولی به اسم امانت یا قرض به دیگری بدهد، قبض و رسید پول را مابین خود و آن شخص می‌گذارد، سپس آن را به عنوان «شمشیر ابوالفضل(ع)» قلمداد می‌کنند و سپس هر دو به وجدان خود قسم می‌خورند که هیچکدام به خطا نروند و به عهد خود وفادار بمانند. همچنین در میان مردم شهر صحنه عباراتی چون «به حضرت عباس قسم» و یا «به ابوالفضل قسم» سوگندهایی معمول است.
در بخش یزدان آباد شهر زرند استان کرمان، مردم اینگونه با عبارات «به حضرت عباس»، «به تیغ برنده حضرت عباس»، «عباس وکیلی» و «به قمر بنی هاشم» در روابط خود قسم می‌خورند.
در زیوان فشاپویه شهر ری نیز عبارت «به دست‌های قطع شده حضرت عباس» از جمله قسم‌هایی است که مردم در مواقع خاص بر زبان جاری می‌کنند.
منبع ایسنا
دیدگاهتان را بنویسید
برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.