ییلاق و قشلاق مربیان ناکار آمد معضل فوتبال ایران

نخست نیوز – عکس این داستان مربیانی مانند ، مورینیو، آری گوساچی ، آلبرتو پریرا، زاکرونی،و..، را می توان مثال زد که کارنامه درخشانی در تیم های مختلف در دوران بازی نداشتند . اما در دنیای مربیگری صاحب نام و دارای سبک بودند.
دو عبارت فوق ،  ویترین بزرگ مربیان مهد  فوتبال جهان  است که برای تمام کشورهایی که در فوتبال سرمایه گذاری میکنند تاثیر گذار بوده و باید الگوریتم آنها در کشورهای در حال توسعه فوتبال، مانند ایران پیاده شود .
آسیب پذیری و عدم رشد فوتبال کشور را در دو برداشت کلی میتوان اینگونه عنوان کرد ،
در برداشت اول انتخاب بعضی از مدیران ورزشی بدون روزمه مدیریت و عدم شناخت از مستطیل سبز است که  بعنوان مدیر هرم   انتخاب و با دانش ضعیف و عاریه ، انجام وظیفه می کنند .
این نوع مدیران بدون تجربه  از فضای ورزش بویژه فوتبال اطلاعات جامعی نداشته و صرفا بعلت تعهد به تشکیلات مافوق ،  وارد شده  و با تصمیمات ناصواب و هدایت شده ،   کل سیستم باشگاهها را کن فیکن می کنند.
جای تعجب ندارد ، مدیرانی که درزمانهای نه چندان  دور ، برای گرفتن عکسهای سلفی با بازیکن و مربیان  بزرگ صف می کشیدند اما  با چرخش ایام بدون استراتژی   بر اریکه قدرت باشگاهها  می نشینند.!!! وبا تصمیمات وام گرفته ، باشگاهها را با چالش روبرو میکنند و  باید منتظر تبعات پیش بینی نشده بسیاری از مراتب ازجمله نابودی فوتبال باشیم .

اینگونه مدیران بدون درک حرفه ای  از فضاو مدیریت  فوتبال با هدایت عوامل پشت صحنه (مافیای فوتبال) در  انتخاب بازیکنان و مربی فقط نقش ماشین امضا را برعهده دارند  .
در برداشت دوم ، بزرگترین معضل و آفت فوتبال کشورمان ، خارج نشدن مربیانی که همواره امتحان خود را در باشگاههای مختلف پس داده و همچنان با واسطه دلالان اصرار در ماندن و بلعیدن سرمایه و نابودی  باشگاهها را دارند.
در فوتبال حرفه ای دنیا ، مربیان با اصالت طی یک دوره  که با  شکست و ناکامی مواجه می شوند ،با رعایت اصول و موازین اخلاقی و  حرفه ای از جایگاه مربیگری خارج  و میدان را برای استعداد های برتر مهیا می کنند .
باید یاد آور شد فضای فوتبال ایران بسیار محدود بوده و همه مخاطبان فوتبالی به سوابق حال و گذشته تمام  مربیان آشنایی کامل دارند .
چگونه ممکن است مربیانی که در طول سالها فعالیت مربیگری و علیرغم  هیچ دستاوردی برای باشگاهها و ناکامی های متعدد در هر فصل از مسابقات ، همچنان در  گردونه قرار گرفته  و  در این مسند  فقط قشلاق و ییلاق می کنند .
مربیگری یک هنر است و همه بازیکنان بزرگ از آن برخوردار نیستند .و باید آگاه بود با  بده بستان های جاری و متداول در ایران ، فوتبال جان تازه ای  نخواهد گرفت .
و مخاطبان این رشته جذاب فقط  باید شاهد فرصت سوزی و نابودی سرمایه های مادی و استعدادها  باشند تا اندک نشاط این رشته در کشور نیست و نابود شود.
عنوان این یادداشت برای افکار عمومی کاملا نخ نما شده  و همه به زدو بندهای آن آشنایی کامل  دارند اما آن سازمان و یا تشکیلاتی  که باید همه مشکلات و معضلات حاکم بر فوتبال را رصد کند یا وجود ندارد و یا اینکه در نقش های دیگر محو شده است   .
تا زمانیکه ریشه  کمپرادورهای حاکم بر فوتبال خشکانیده نشود علاوه بر سیر قهقرایی ، همچنان باید در حسرت المپیک و افتخارهای آسیایی با فوتبال داخلی ، خودمان را سر گرم کنیم   .
مهرشاد عنبری