و بازهم سخن از ضرورت آموزش

نخست نیوز : در سه سال اخیر به خاطر همه‌گیری کرونا آموزش در کشور ما هم در سطح آموزش عالی و هم در سطح آموزش‌وپرورش  به‌شدت آسیب‌دیده است. خصوصاً برای دانش‌آموزانی که در مقاطع پایه تحصیلی قرار داشتند و هرگز قبل از آن رنگ مدرسه را ندیده بودند این مساله اثرات بیشتری داشت. اکنون‌که همه‌گیری کرونا تقریبا کنترل‌شده و مدارس حضوری گردیده دوباره فرصتی فراهم‌شده است که نظام آموزشی کشور بازسازی شود و جبران مافات گردد. هرچند اثرات این آسیب تا چند سال قابل جبران نخواهد بود خصوصاً وقتی به یادآوریم به دلیل خانه‌نشینی و انجام امور مدرسه و دانشگاه در اینترنت اعتیاد نسل جوان و نوجوان به فضای مجازی بسیار بیشتر گردیده است اما درهرصورت ما وظیفه‌داریم چه در جایگاه متولیان امر آموزش در مدارس و دانشگاه‌ها و چه در جایگاه والدین نسبت به جبران عقب‌ماندگی‌های گذشته و یا کیفیت نامطلوب آموزش در چند سال اخیر (به دلیل غیرحضوری بودن) اقدامات موثری انجام دهیم. در ایام کرونا اتفاقات متعددی در ارتباط با موضوع آموزش رخ داد؛ کوچ مجازی را تجربه کردیم، عصر دو فضایی را چشیدیم، آموزش‌های شناور را باور کردیم و عصر خوشه‌ای به اطلاعات را از سر گذراندیم. همه‌ی این موارد علاوه بر ایجاد تغییر در استانداردهای آموزشی تجارب جدید را در اختیار متولیان امر برای برنامه‌ریزی مجدد در شیوه‌های آموزشی ارائه داد. بر همین اساس بر مبنای اتفاقات صورت گرفته و همچنین تجارب جدید باید تقویت زیرساخت‌های آموزشی در دوران هیجانی پساکرونا به‌عنوان یک ضرورت موردتوجه قرار گیرد. تحول، تغییر و جبران مسائلی که ویروس منحوس کرونا بر نظام آموزشی کشور وارد ساخته است، باید در چند مرحله اتفاق افتد؛ در ابتدا لازم است محتوا تغییر کند و کتاب‌های‌ درسی به‌نوعی بررسی و مرور درس‌های سال‌های گذشته باشد چراکه یادگیری آن‌ها برای پایه‌های بعد الزام‌آور است و آموزش‌وپرورش نباید مانند سال‌های گذشته همان کتاب‌ها را به دانش‌آموزان ارایه دهد. شیوه‌های تدریس باید تغییر کند؛ ازآنجایی‌که محتوا عوض می‌شود، باید شیوه‌های تدریس جدید نیز به معلمان آموزش داده شود تا با شیوه جدید، محتوایی جدید را آموزش دهند. همه این مسائل مستلزم بررسی‌های بسیار دراین‌باره است. به‌عنوان‌مثال در دوران کرونا تجربه نشان داد که فضای مجازی می‌تواند به‌عنوان یک منبع مکمل به غنی‌سازی یادگیری و تنوع بخشیدن به منابع یادگیری شناخته شود. باید باور کنیم و ایمان کامل داشته باشیم که مسیر پیشرفت کشور راهی جز توسعه نظام‌های آموزشی ندارد. اگر می‌خواهیم به توفیقات روز دست‌یابیم باید نگاه دانش‌بنیان و پیشران نسبت به مسائل و پدیده‌های جاری داشته باشیم. خصوصا امسال که با عنوان «تولید؛ دانش‌بنیان، اشتغال آفرین» مزین گردیده است باید در این مسیر فرصت‌های مناسب را شناسایی کنیم و کشور را در مسیر پیشرفت حداکثری قرار دهیم. آموزش موضوع بسیار مهمی است که در تمام دنیا به‌عنوان زیرساخت اساسی توسعه و پیشرفت کشورها محسوب می‌گردد. پس ساده‌انگاری اصول آموزشی و در نظر نداشتن استانداردها سبب می‌شود  آینده کشور به مخاطره افتد. خصوصا عده‌ای سعی دارند در هر فضای التهابی جامعه پای دانش آموزان و دانشجویان را به میان آورند و عملاً به این امر مهم آسیب وارد سازند. وجه‌المصالحه قرار دادن آموزش برای رسیدن به اهداف هیجانی، سیاسی و … گناهی نابخشودنی است که می‌تواند آسیب‌ها و هزینه‌های فراوانی به دنبال داشته باشد.